DOS LOBOS HAMBRIENTOS Y UNA CAPERUCITA ROJA
DOS LOBOS HAMBRIENTOS Y UNA CAPERUCITA ROJA
Una idea básica ocupaba mi mente desde mis viejos tiempos de socialista utópico. Partía de la nada con las simples nociones del bien y el mal que a cada cual le inculca la sociedad en que nace, lleno de instintos y carente de valores que los padres, en especial las madres, comienzan a sembrar en cualquier sociedad y época.
Como no tuve preceptor político, el azar y la casualidad fueron componentes inseparables de mi vida. Adquirí una ideología por mi propia cuenta desde el instante en que tuve una posibilidad real de observar y meditar los años que viví como niño, adolescente y joven estudiante. La educación se convirtió para mí en el instrumento por excelencia de un cambio en la época que me tocó vivir, de la cual dependería la propia supervivencia de nuestra frágil especie.
Después de una larga experiencia, lo que pienso hoy sobre el delicado tema es absolutamente coherente con esta idea. No necesito pedir excusas, como prefieren algunos, por decir la verdad aunque sea dura.
Hace más de dos mil años, Demóstenes, orador griego famoso, defendió con ardor en las plazas públicas una sociedad en la que el 85 por ciento de las personas eran esclavas o ciudadanos que carecían de igualdad y derechos como algo natural. Los filósofos compartían ese punto de vista. De allí surgió la palabra democracia. No se les podía exigir más en su tiempo. Hoy, que se dispone de un enorme caudal de conocimientos, las fuerzas productivas se han multiplicado incontables veces y los mensajes a través de los medios masivos se elaboran para millones de personas; la inmensa mayoría, cansada de la política tradicional, no quiere oír hablar de ella. Los hombres públicos carecen de confianza cuando más la necesitan los pueblos ante los riesgos que los amenazan.
Al derrumbarse la URSS, Francis Fukuyama, ciudadano norteamericano de origen japonés, nacido y educado en Estados Unidos y titulado en una universidad en ese mismo país, escribe su libro El fin de la historia y el último hombre , lo que muchos seguramente conocen, pues fue muy promovido por los dirigentes del imperio. Se había convertido en un halcón del neoconservadurismo y promotor del pensamiento único.
Quedaría, según él, una sola clase, la clase media norteamericana; los demás, pienso yo, estaríamos condenados a ser mendigos. Fukuyama fue partidario decidido de la guerra contra Iraq, como el vicepresidente Cheney y su selecto grupo. Para él la historia finaliza en lo que Marx veía como “el fin de la prehistoria”.
En la ceremonia inaugural de la cumbre América Latina y Caribe-Unión Europea celebrada en Perú el pasado 15 de mayo, se habló en inglés, alemán y otros idiomas europeos sin que partes esenciales de los discursos se tradujeran por las televisoras al español o al portugués, como si en México, Brasil, Perú, Ecuador y otros, los indios, negros, mestizos y blancos ?más de 550 millones de personas, en su inmensa mayoría pobres ? hablasen inglés, alemán u otro idioma foráneo.
Sin embargo, se menciona ahora elogiosamente la gran reunión de Lima y su declaración final. Allí, entre otras cosas, se dio a entender que las armas que adquiere un país amenazado de genocidio por el imperio, como lo ha sido Cuba desde hace muchos años y lo es hoy Venezuela, no se diferencian éticamente de las que emplean las fuerzas represivas para reprimir al pueblo y defender los intereses de la oligarquía, aliada a ese mismo imperio. No se puede convertir la nación en una mercancía más ni comprometer el presente y el futuro de las nuevas generaciones.
La IV Flota no se menciona, por supuesto, en los discursos que se televisaron de aquella reunión, como fuerza intervencionista y amenazante. Uno de los países latinoamericanos allí representados acaba de realizar maniobras combinadas con un portaviones de Estados Unidos del tipo Nimitz , dotado con todo tipo de armas de exterminio en masa.
En ese país hace unos pocos años las fuerzas represivas desaparecieron, torturaron y asesinaron a decenas de miles de personas. Los hijos de las víctimas fueron expropiados por los defensores de las propiedades de los grandes ricos. Sus principales líderes militares cooperaron con el imperio en sus guerras sucias. Confiaban en esa alianza. ¿Por qué caer de nuevo en la misma trampa? Aunque es fácil de inferir el país aludido, no deseo mencionarlo por no herir a una nación hermana.
La Europa que en esa reunión llevó la voz cantante, es la misma que apoyó la guerra contra Serbia, la conquista por Estados Unidos del petróleo de Iraq, los conflictos religiosos en el Cercano y Medio Oriente, las cárceles y aterrizajes secretos, y los planes de torturas horrendas y asesinatos fraguados por Bush.
Esa Europa comparte con Estados Unidos las leyes extraterritoriales que, violando la soberanía de sus propios territorios, incrementan el bloqueo contra Cuba obstaculizando el suministro de tecnologías, componentes e incluso medicamentos a nuestro país. Sus medios publicitarios se asocian al poder mediático del imperio.
Lo que dije en la primera reunión de América Latina con Europa, celebrada hace nueve años en Río de Janeiro, mantiene toda su vigencia. Nada ha cambiado desde entonces excepto las condiciones objetivas, que hacen más insostenible la atroz explotación capitalista.
El anfitrión de la reunión estuvo a punto de sacar de sus casillas a los europeos, cuando en la clausura mencionó algunos puntos planteados por Cuba:
1. Condonar la deuda de América Latina y el Caribe.
2. Invertir cada año en los países del Tercer Mundo el 10 por ciento de lo que gastan en las actividades militares.
3. Cesar los enormes subsidios a la agricultura, que compiten con la producción agrícola de nuestros países.
4. Asignar a Latinoamérica y el Caribe la parte que les corresponde del compromiso del 0,7% del PIB.
Por las caras y las miradas, observé que los líderes europeos tragaron en seco durante unos segundos. Pero, ¿por qué amargarse? En España sería todavía más fácil pronunciar discursos vibrantes y maravillosas declaraciones finales. Se había trabajado mucho. Venía el banquete. No habría en la mesa crisis alimentaria. Abundarían las proteínas y los licores. Faltaba sólo Bush, que trabajaba, incansable, por la paz en el Medio Oriente, como es habitual en él. Estaba excusado. ¡Viva el mercado!
El espíritu dominante en los ricos representantes de Europa era la superioridad étnica y política. Todos eran portadores del pensamiento capitalista y consumista burgués, y hablaron o aplaudieron en nombre de este. Muchos llevaron consigo a los empresarios que son el pilar y sostén de “sus sistemas democráticos, garantes de la libertad y los derechos humanos”. Hay que ser expertos en la física de las nubes para comprenderlos.
En la actualidad, Estados Unidos y Europa compiten entre sí y contra sí por el petróleo, las materias primas esenciales y los mercados, a lo que se suma ahora el pretexto de la lucha contra el terrorismo y el crimen organizado que ellos mismos han creado con las voraces e insaciables sociedades de consumo. Dos lobos hambrientos disfrazados de abuelitas buenas, y una Caperucita Roja.
Fidel Castro Ruz
Mayo 18 de 2008
10 y 32 p.m.
Kaynak:
(http://www.cuba.cu/gobierno/reflexiones/2008/esp/f180508e.html )
İki Aç Kurt ve Kırmızı Başlıklı Kız
İki aç kurt ve kırmızı başlıklı kız
Daha ütopik sosyalist olduğum zamanlardan beri basit bir düşünce kafamı kurcalar. Toplumun her yeni üyesine tarih boyunca süregelmiş bütün toplumlarda özellikle de annelerce aşılanan çok temel iyi ve kötü olguları üzerine küçük çiziktirmelerle başladım.
Siyasi bir öncüden yoksun olarak, şans benim hayatımda daimi ve belirleyici bir rol oynadı. Bir çocuk, ergen ve genç bir öğrenci olarak etrafımdaki dünyayı gözlemlemeye başladığım andan itibaren kendi kendime bir ideoloji oluşturmaya başladım. Eğitim benim için değişimi getiren yegane şey, içinde yaşadığım yığın ve narin insan türünün hayatta kalabilmek için güvenebileceği bir araç oldu. Asker olarak geçirdiğim onca yılla birlikte, bugün bu nazik konu hakkında düşündüklerim tamamen bu fikre dayanmakta. Bazılarının yaptığı gibi ne denli acı olsa da doğruyu söylediğim için özür dileme ihtiyacı duymuyorum.
Yaklaşık iki bin yıl önce halkın önünde meydanlarda konuşan ünlü Yunan hatip Demosthenes tutkulu bir biçimde sakinlerinin yüzde 85 ya köle veya doğal haklarından mahrum bireyler olan bir toplumu savunmaktaydı. Zamanının diğer filozofları da bu görüşü paylaşırdı. Demokrasi kelimesi işte böyle doğdu. O zamanlar hiç kimse bundan fazlasını beklemiyordu. Bugün büyük bir bilgi hazinesi elimizdeyken, insanlığın üretici güçleri sınırsızca artmakta ve kitle iletişim araçları milyonlarca insanı hedef alan mesajlar vermekte. Hudutsuz çoğunluk geleneksel politikalardan yorgun düşmüş ve bu konuda hiçbir şey bilmek dahi istemiyor. Toplumdaki figürler insanların onlara en çok ihtiyaç duydukları, varoluşlarını tehdit eden tehlikelerle yüz yüze kaldıkları şu anda inandırıcılıktan yoksunlar.
Sovyetler Birliği çöktüğünde Japon kökenli bir Amerikan vatandaşı olan, ABD'de doğup büyümüş ve üniversite eğitimini almış olan Francis Fukuyama, muhakkak ki pek çoklarının okuduğu ve imparatorluğun yöneticilerinin gırla bastırdığı Tarihin Sonu ve Son İnsan kitabını yazdı. Kendisi yeni-muhafazakarların şahini ve tek-düşünce sisteminin elebaşı haline geldi.
Ona göre yalnızca tek bir toplumsal sınıf - Amerikan orta sınıfı - varlığını sürdürecekti. Sanırım tüm diğerleri avarelikten mahkum edilmişti. Fukuyama tıpkı Devlet Başkan Yardımcısı Cheney ve beraberindekiler gibi Irak işgalinin sadık bir destekçisiydi. Ona göre Marx'ın "insanın tarihöncesinin sonu" olarak gördüğü tarihin sonuna gelinmişti.
Geçtiğimiz 15 Mayıs'ta Peru'da düzenlenen Avrupa Birliği-Latin Amerika ve Karayipler zirvesinin açılışında konuşmaların önemli kısımları İngilizce, Almanca ve diğer Avrupa dillerinde gerçekleştirildi. Ve bu konuşmalar televizyonlar tarafından Latin Amerika kıtasındaki 550 milyonu aşkın bu dilleri veya anadilleri olan İspanyolca ve Portekizceden başka yabancı hiçbir dili bilmeyen yoksul yerlilerin diline çevrilmedi.
Ancak şimdi Lima'daki bu büyük toplantıdan ve onun sonuç metninden övgüyle bahsediliyor.
Diğer pek çok şey bir yana, yıllarca İmparatorluğun yok etme tehdidi altında bulunan Küba ve şimdilerde Venezuela gibi ülkelerin edindikleri silahlar ile yine aynı imparatorluğun birer müttefiki olan, oligarşinin çıkarlarını korumak ve halkları sindirmek için baskıcı güçler tarafından kullanılanların hiçbir farkı olmadığı söyleniyor. Hiçbir halk bir diğerinin malı olamayacağı gibi bizler yeni kuşaklarımızın bugününü ve geleceğini tehlikeye atamayız.
Zirve boyunca yapılan ve televizyonlara yansıyan konuşmalarda elbette ki 4. Filo'dan müdahaleci ve tehlikeli bir güç olarak bahsedilmiyor. Zirveye katılan Latin Amerika ülkelerinden biri her türlü kitle imha silahıyla donatılmış ABD Nimitz tipi bir uçak gemisiyle ortak bir tatbikat gerçekleştirdi.
Çok da uzak olmayan bir geçmişte bu ülkenin baskıcı yöneticileri on binlerce insanı öldürdü, işkenceden geçirdi ve kaybetti. Kurbanların çocuklarının ellerindekilere, zenginlerin savunucuları tarafından el konuldu. Bu ülkenin önde gelen askeri yetkilileri kirli savaşta imparatorlukla işbirliği yaptı. Kaderleri bu işbirliğine bağlıydı. Aynı tuzağa niye bir kez daha düşmeli? Kardeş bir halka hakaret etmiş olmamak için adını doğruca söylemiyorum ancak hangi ülkeyi kastettiğim anlaşılmış olmalı.
Lima zirvesinde borusunu öttüren Avrupa, Sırbistan'a karşı savaşı, ABD'nin Irak petrollerine el koymasını, Yakın ve Ortadoğu'da dini çatışmaları, mahkumiyetleri, gizli hapishaneleri ve Bush'un yumurtladığı dehşet verici işkence ve suikast planlarını destekleyen bir Avrupa'dır.
Bu Avrupa, kendi sınırları dışında ABD'yle aynı yasaları uygulayan bir Avrupa'dır. Bu yasalar, Avrupa'nın sınırlarındaki egemenliğini genişleterek Küba'ya uygulanan ablukanın sıkılaştırılmasını, ülkemize teknoloji, gıda ve ilaç tedarikinin engellenmesini öngörmektedir. Onların propaganda mekanizmaları, İmparatorluğun güçlü kitle medya araçlarıyla yakından ilişkilidir.
Dokuz yıl önce Rio de Janeiro'da düzenlenen ilk Avrupa-Latin Amerika Toplantısı'nda söylediklerim bugün de geçerliliğini koruyor. O günden bu yana, kapitalist sömürünün en acımasız biçimlerini daha da katlanılmaz kılan nesnel koşullar dışında, değişen pek bir şey yok. Toplantının ev sahibi, kapanış töreni sırasında, Küba'nın geliştirdiği bazı hususlara değinerek Avrupalıları küplere bindirdi:
Latin Amerika'nın ve Karayiplerin dış borçlarının iptal edilmesini istedi.
Her yıl askeri harcamaların yüzde 10'unun üçüncü dünya ülkelerinde yatırım için ayrılmasını istedi.
Ülkemizin zirai üretimini zayıflatan cömert tarım teşviklerine son verilmesini istedi.
Gayrisafi yurtiçi hasılanın yüzde 0,7'lik kısmını Latin Amerika'ya ve Karayiplere bağışlanmasını istedi.
Avrupalı liderlerin suratlarındaki ifadeyi, birbirlerine attıkları bakışları görünce, birkaç saniye dudaklarını ısırdıklarını anladım. Ancak neden kızıyorlar ki? İspanya'da bile belagatli konuşmalar yapmak, kapanışta muhteşem beyanlarda bulunmak daha kolaydır. Buna çok emek harcanmıştı. Ardından ziyafet başladı. Masada, dünyadaki gıda krizinden eser yoktu. Proteinli yiyecekler, alkollü içkiler pek boldu. Tek eksik Bush'tu. Her zamanki gibi Ortadoğu'da barış için durmaksızın çalışıyordu. Mazereti vardı. Yaşasın piyasa!
Avrupa'nın zengin temsilcilerinin egemen ruhu, bir anlamda etnik ve siyasi bir üstünlük taslıyordu. Hepsi, burjuva kapitalist ve tüketici zihniyetten geliyordu ve hepsi bu zihniyet adına konuşuyor ya da konuşanları alkışlıyordu. Çoğuna, "özgürlüğün ve insan haklarının güvencesi olan demokratik sistemlerinin" payandaları ve temeli olan girişimciler refakat ediyordu. Onları anlamak için insanın göğe kadar ermesi gerekir.
Bugün ABD ve Avrupa, petrol, hammadde ve pazarları kapmak için birbiriyle yarışıyor. Üstelik bütün bunları, kendi yarattıkları doymak bilmez, açgözlü tüketim toplumları içinde terörle ve örgütlü suçlarla mücadele tanımı adı altında yapıyorlar. İki aç kurt, iyi kalpli büyükanne kılığına girmiş, kırmızı başlıklı kızın peşindeler.
Fidel Castro Ruz
18 Mayıs 2008
KAYNAK
(http://plturkce.org/index.php?yazi_id=2457)