EL IMPERIO Y LA MENTIRA
EL IMPERIO Y LA MENTIRA
Reagan fue el creador de la Fundación Nacional Cubano-Americana, cuyo siniestro papel en el bloqueo y el terrorismo contra Cuba se revelaría años después cuando el gobierno de Estados Unidos desclasifica documentos secretos, aunque todavía llenos de bochornosas tachaduras. Si se hubieran conocido antes, no habría cambiado nuestra conducta.
Cuando llegó a Cuba la noticia el 30 de marzo de 1981 de que se había producido un atentado contra Reagan, con disparos de un arma de pequeño calibre le enviamos un mensaje expresándole nuestra condena al hecho. Una bala de plomo calibre 22 se alojó en uno de sus pulmones, causándole riesgos y sufrimientos personales. El mensaje está contenido en la conversación que por instrucciones precisas sostuvo el entonces ministro de Relaciones Exteriores, Isidoro Malmierca, con Wayne Smith, Jefe de la Oficina de Intereses de Estados Unidos en La Habana.
A continuación párrafos literales de la conversación entre ambos:
“ISIDORO MALMIERCA: Hemos procedido a convocarle y recibirle por encargo expreso del Presidente Fidel Castro. Él me pidió que le explicara, primero, nuestro reconocimiento por la información que usted nos ofreció a través del director Joaquín Más sobre el atentado que sufrió el presidente Reagan. Por otra parte queremos, también en nombre del Presidente Fidel Castro, expresarle cuánto lamentamos este hecho y también nuestra esperanza, nuestros votos de que el presidente Reagan pueda recuperarse de este atentado lo más pronto posible.
“WAYNE SMITH : Muchas gracias.
“ISIDORO MALMIERCA: Hemos estado recibiendo informaciones acerca de la atención médica que le está siendo ofrecida. Inicialmente usted también recibió información de que parecían más sencillas las consecuencias del atentado, pero parece que es más grave, que está siendo sometido a una intervención quirúrgica.
“WAYNE SMITH: Sí. Nosotros tenemos la impresión de que fue operado ya, pero la operación dicen ahora por radio que la empiezan ahora, es probable que salga, digamos, dentro de una hora. Es decir, una operación de 3 horas no es nada sencillo y más en un hombre de 70 años. Dicen que no hay peligro. Yo interpreto eso como que no habrá peligro inmediato. Pero en un hombre de 70 años una operación de 3 horas es seria. Pero dicen que su situación no es grave, que es estable. Esperamos que todo salga bien. Agradezco sus votos y el interés y el mensaje del Presidente Fidel Castro.
“ISIDORO MALMIERCA: En Washington también el señor Frechette se dirigió a la Sección de Intereses de Cuba y nos trasladó datos sobre esta situación. Explicó que usted también había recibido información sobre esto. Bien, le repito que el Presidente Fidel Castro me encargó personalmente de conversar con usted y expresarle nuestros votos de que el presidente Reagan pueda recobrarse rápidamente de las consecuencias del atentado.
“WAYNE SMITH: Muchas gracias. ¡Dios mío! Es difícil esto. El Presidente Kennedy fue asesinado en Dallas y parece que el responsable del atentado a Reagan es de Dallas. Vive ahora en Colorado, pero es de Dallas. No sé qué...
“ISIDORO MALMIERCA: Yo leí en unos cables que había nacido cerca de Denver, a 30 kilómetros de Denver.
“WAYNE SMITH: Yo no sé. Uno de mis cónsules aquí en la Oficina me dijo que él había oído por radio que es un tipo que había estudiado en la misma escuela con él. No sé, tal vez habrá vivido unos años en Dallas. No sé qué es lo que tiene la atmósfera de Dallas.
“ISIDORO MALMIERCA: Dicen que son tres hermanos, hijos de un hombre que se dedica a negocios de petróleo.
“WAYNE SMITH: Su papá, sí. El es un tipo de 22 años, que era estudiante en la universidad de Yale, pero que había dejado sus estudios hace poco. Tal vez es un resentido, un joven que ha fracasado, que actuó por sentimiento. Hablando con toda franqueza, me alegro que sea un tipo como él y no, digamos, un puertorriqueño o algo así, que podría provocar implicaciones políticas.
“ISIDORO MALMIERCA: Las especulaciones sobre motivaciones políticas para hacer eso.
“WAYNE SMITH: Sí, eso podría innegablemente permitir estimular, alentar interpretaciones políticas. Un joven blanco, de Colorado, Texas; es muy difícil hacer interpretaciones políticas.
“ISIDORO MALMIERCA: Ha habido incluso ya algunas informaciones de la policía que dicen que es un hombre que actuó solo, sin vinculación con otros grupos...
“WAYNE SMITH: Sí, debe haber sido un loco o fanático, acercarse tanto al Presidente... Bueno, fue capturado enseguida. Sacó su pistola y disparó...
“ISIDORO MALMIERCA: ¿ Brady murió?”
“WAYNE SMITH: No.
“ISIDORO MALMIERCA: Decían que había muerto.
“WAYNE SMITH: Sí. Hubo informes de que sí, que había muerto, pero últimamente han dicho que no, que está muy grave, pero no se murió. Me imagino que si hubiera sido de calibre 45 sí era de muerte, pero calibre 22 tiene ciertas posibilidades... Pero parece que recibió la bala en la cabeza, evidentemente en la cabeza... Eso no es nada bueno, no hay muchas esperanzas.
“ISIDORO MALMIERCA: Un balazo en la cabeza, de cualquier calibre, es algo muy grave.
“WAYNE SMITH: Brady está muy grave. Podría quedar vivo pero sería un vegetal.
“ISIDORO MALMIERCA: Lamento que nuestra entrevista haya sido provocada por un hecho tan lamentable.
“WAYNE SMITH: Le agradezco sus votos. Enviaré inmediatamente un cable avisando a mi gobierno de nuestra conversación. Le ruego que transmita al Presidente Fidel Castro mi agradecimiento.
No hago comentario alguno. La versión de Malmierca, redactada inmediatamente después del encuentro, habla por sí misma. Wayne Smith es hoy un firme luchador contra el bloqueo y las agresiones a Cuba.
Pero no concluye aquí la historia de nuestra conducta hacia el Presidente de un país que desde los días de Einsenhower elaboró cientos de planes para eliminarme físicamente.
Una información entregada muy confidencialmente en el verano de 1984 a un oficial responsable de la seguridad de los representantes cubanos en ONU alertaba sobre un plan de atentado contra el presidente Ronald Reagan, por parte de un grupo de extrema derecha en Carolina del Norte. Al conocerla, decidimos informar de inmediato a las autoridades norteamericanas. Nuestro oficial sugirió entregarla a través de Robert C. Muller , jefe de seguridad de la misión de Estados Unidos ante las Naciones Unidas, con el cual se tenía contacto para la protección de delegaciones cubanas que visitaban al organismo internacional.
El atentado se produciría en fecha muy próxima cuando Reagan visitara Carolina del Norte, como parte de la campaña para reelegirse en el cargo.
La información estaba completa; daba nombres de los implicados en el plan; día, hora y lugar donde sería el magnicidio; tipo de armamento que poseían los terroristas y dónde guardaban las armas; además de todo eso, el centro de reunión de los elementos que estaban planificando la acción y un breve relato de lo que habían conversado en dicha reunión.
La entrega de la información se realizó en un encuentro con Muller en un edificio situado en la calle 37 y la Tercera Avenida, a dos cuadras del edificio de la misión cubana.
Se le trasladaron todos los detalles conocidos , garantizando quedara bien claro lo más importante, como era los nombres de los involucrados, lugar, hora y tipo de armamento que se utilizaría por estos.
Al final del intercambio, nuestro oficial le comunicó que había recibido instrucciones del gobierno de Cuba de hacerlo con urgencia, y que lo habíamos seleccionado por conocer que era un profesional en los problemas de seguridad.
Muller leyó lo que había escrito para asegurarse de que no había alterado nada y que estaban todos los elementos importantes.
Preguntó por la fuente, se le dijo era segura. Planteó que el servicio secreto tendría necesidad de entrevistarse con los funcionarios cubanos. Se le contestó no había inconveniente en hacerlo.
Aproximadamente a las cuatro y media de la tarde de ese día, los agentes del Servicio Secreto se reunieron con la representación cubana.
La entrevista se llevó a cabo en el apartamento 34-F, situado en el piso 34 de un complejo de edificios nombrado Ruppert Towers, que se encuentra en la calle 92 entre Tercera y Segunda Avenida, en la parte alta de Manhattan.
Los agentes eran dos hombres jóvenes, blancos, pelados bien bajo, vestidos de traje. Su objetivo era principalmente chequear lo que Muller les había trasladado, pues traían en sus manos copia del cable que este les había enviado. Al comprobar el contenido del cable se les aseguró no faltaba nada.
Los agentes del Servicio Secreto querían conocer quién había dado la información y cómo esta había llegado a nuestro poder. Se les respondió lo mismo que se le había dicho a Muller. También se interesaron en saber si era posible alguna ampliación, y se les dijo que si llegaba algo nuevo se les trasladaría de inmediato.
Ellos dieron su tarjeta y pidieron se les llamara directamente si se conocían otros datos adicionales, plantearon no era necesario hacerlo por medio de Muller.
El lunes siguiente pudimos conocer que el Buró Federal de Investigaciones había detenido a un grupo de personas en Carolina del Norte a las que se les hacían varias acusaciones, ninguna de ellas ?como es de suponer? relacionadas con un atentado al Presidente Reagan, quien viajó a dicho Estado poco después como parte de la campaña por la reelección al cargo de Presidente.
Antes de que transcurrieran cuatro o cinco días de la detención, a fines de esa propia semana, Muller llamó por teléfono a la Misión para invitar al funcionario cubano a almorzar, lo cual hicieron en el restaurante para Delegados de las Naciones Unidas. Lo primero que hizo fue pedir se trasladara al gobierno de Cuba el agradecimiento del gobierno de Estados Unidos por la información brindada, y confirmó que habían operado contra el grupo de involucrados. ¡Un luchador antiterrorista cubano salvó la vida de un Presidente de Estados Unidos!
Alguna prensa norteamericana menciona un diario íntimo de más de 700 páginas de apuntes personales de Reagan, desde su toma de posesión hasta la entrega del mando a Bush (padre), tratando de hacer ver que su gobierno no fue tan agresivo contra Cuba.
Sin embargo, según cuentan, Robert McFarlane, entonces Subsecretario de Estado subordinado a Alexander Haig, afirmó en sus memorias: “De todos los gobiernos que han lidiado con Fidel Castro desde 1959, el de Reagan parecía el menos adecuado para dialogar con el régimen comunista de Cuba”.
Tal vez Reagan experimentó algún agradecimiento tanto por nuestra preocupación cuando sufrió el atentado en 1981, como por el aviso que le salvó la vida ante un peligro inminente, y lo agradeció a través de Robert C. Muller
Reagan fue quien suscribió con Cuba el primer acuerdo migratorio, pero no podía escapar de su entorno, porque otros más a la derecha todavía que él lo eliminaban físicamente, como hicieron con Kennedy después que conoció el terrible riesgo de una guerra termonuclear. Reagan sin duda cambió su política hacia Cuba en un año electoral, incumplió el acuerdo suscrito que fijó la entrega de hasta 20 mil visas por año para viajes seguros, al otorgar menos de mil, y mantuvo la llamada Ley de Ajuste que tantas vidas cubanas ha costado.
El 11 de septiembre del 2001 en el vecino país se produjo un verdadero caos. Durante mucho tiempo los aeropuertos tenían prohibido realizar aterrizajes. Un incalculable número de vuelos con pasajeros estaban en el aire. Eran las noticias que se transmitían por los medios de difusión masiva de Estados Unidos. Se informaba de miles de víctimas en Nueva York, entre personal que trabajaba en las Torres Gemelas, bomberos y visitantes. También se habló de personas que iban en un avión de pasajeros lanzado contra el Pentágono. Ofrecimos el envío de sangre segura procedente de donantes habituales si se necesitaba en algún caso. La donación de sangre es una tradición de la Revolución cubana desde hace mucho tiempo.
Coincidió casualmente con el día en que habíamos convocado a las 6:00 de la tarde a casi 15 000 estudiantes de nivel superior y graduados universitarios, con motivo de la reinauguración de la escuela “Salvador Allende”, donde 3 599 jóvenes comenzarían estudios superiores para prepararse con métodos nuevos y probados a fin de ejercer como maestros de primaria.
Hoy se cumplen seis largos años de aquel doloroso episodio. En la actualidad se conoce que hubo desinformación deliberada. No recuerdo haber oído hablar ese día de que en los sótanos de esas torres, en cuyos pisos superiores radicaban bancos de multinacionales junto a otras oficinas, había depositadas alrededor de 200 toneladas de barras de oro. La orden era disparar a muerte contra todo el que intentara penetrar hasta el oro. Los cálculos sobre estructuras de acero, impactos de avión, cajas negras encontradas y lo que estas revelaban, no se ajustan a los criterios de matemáticos, sismólogos, especialistas en información y especialistas en demolición, etcétera, etcétera. Lo más dramático es la afirmación de que posiblemente nunca se conozca lo que verdaderamente ocurrió. Consta sin embargo que varias personas que viajaban de New Jersey a San Francisco, conversaron con familiares cuando ya la nave aérea estaba bajo el control de individuos ajenos a su tripulación normal.
Analizando el impacto de aviones similares al proyectado contra las torres, caídos por accidente en ciudades densamente pobladas, se concluye que ningún avión se estrelló sobre el Pentágono y que sólo un proyectil pudo generar el orificio geométricamente redondo que en dicha instalación creara el supuesto avión. Tampoco aparece pasajero alguno que allí pereciera. Nadie en el mundo tenía dudas sobre las noticias recibidas de un ataque al edificio del Pentágono. Fuimos engañados al igual que los habitantes del resto del planeta.
Al hablar en la Ciudad Deportiva aquel 11 de septiembre, entre otras consideraciones abordé el tema de la tragedia en Estados Unidos. Para no incluir el discurso completo, extraje párrafos textuales del mismo:
[...] El acto no pensábamos suspenderlo, ni podía suspenderse, a pesar de la tensión internacional creada por los acontecimientos. Imagino que muchos los conozcan; pero, en esencia, consistieron en que, aproximadamente a las 9:00 de la mañana un Boeing, de los grandes, se estrella directamente contra uno de los dos edificios de las famosas torres de Nueva York, uno de los más altos del mundo, que tiene dos alas. Como es natural, aquello se incendia con todo el combustible de uno de esos grandes aviones; empiezan a ocurrir escenas tremendas, y 18 minutos después otro avión, también de una empresa aérea norteamericana, ataca y se estrella directamente contra la otra ala de la torre.
Unos minutos más tarde, otro avión se estrella contra el Pentágono. Llegan noticias, en medio de cierta confusión, de una bomba frente al Departamento de Estado y otros hechos alarmantes, aunque he mencionado los más importantes.
Evidentemente el país había sido víctima de un violento y sorpresivo ataque, inesperado, inusitado, algo verdaderamente insólito, que dio lugar a escenas impresionantes, en especial cuando ardían las dos torres y, sobre todo, cuando ambas se desploman, con sus 100 pisos, sobre otras edificaciones próximas, y se conocía que allí trabajaban decenas de miles de personas en diversas oficinas que representan numerosas empresas de variados países.
Era lógico que aquello produjera una conmoción en Estados Unidos y en el mundo, las bolsas de valores comenzaron a derrumbarse, y por la importancia política, económica, tecnológica y el poder de Estados Unidos, el mundo hoy estaba conmovido con aquellos acontecimientos que fue necesario seguir durante todo el día, a la vez que por nuestra parte se mantenía la atención sobre las condiciones y las circunstancias en que se realizaría este acto.
Por tanto había dos temas: la escuela y su importantísimo curso, y la catástrofe de tipo político y humano que se había producido allá, especialmente en Nueva York
[...] Hoy es un día de tragedia para Estados Unidos. Ustedes saben bien que aquí jamás se ha sembrado odio contra el pueblo norteamericano. Quizás, precisamente al sentirse Cuba plenamente libre, con patria y sin amo, por su cultura y por su falta de complejos, sea el país donde se trate con más respeto a los ciudadanos norteamericanos. Nunca hemos predicado ningún género de odios nacionales, ni cosas parecidas al fanatismo, por eso somos tan fuertes, porque basamos nuestra conducta en principios y en ideas, y tratamos con gran respeto ?y ellos se percatan de eso ?a cada ciudadano norteamericano que visita a nuestro país.
Además no olvidamos al pueblo norteamericano que puso fin a la guerra de Viet Nam con su enorme oposición a aquella guerra genocida; no olvidamos al pueblo norteamericano que, en un número superior al 80 por ciento, apoyó el regreso de Elián a nuestra patria; no olvidamos cuánto idealismo, perturbado muchas veces por el engaño, porque ?como hemos dicho muchas veces? para llevar a un norteamericano a que apoye una causa injusta, una guerra injusta, primero hay que engañarlo, y el método clásico utilizado en la política internacional de ese enorme país es el método de engañar primero, para contar después con el apoyo de la población. Cuando sucede a la inversa y su pueblo descubre que algo es injusto, por su tradición de idealismo, se opone a aquello que ha estado apoyando, muchas veces causas muy injustas, convencido de que lo que apoyaba era justo.
Por eso nosotros ?que sabemos no el número exacto, pero que hemos visto escenas impresionantes de sufrimientos y posibles víctimas? hemos sentido dolor profundo y tristeza por el pueblo norteamericano, fieles a la línea que hemos seguido siempre.
No andamos adulando a gobiernos, ni pidiendo perdones, ni favores, ni se alberga en nuestros pechos ni siquiera un átomo de temor. La historia de la Revolución ha demostrado cuán capaz es de desafiar, cuán capaz es de luchar, cuán capaz es de resistir lo que tenga que resistir, algo que nos ha convertido en un pueblo invencible. Esos son nuestros principios, una Revolución que se basa en ideas, en la persuasión y no en la fuerza.
[...] Nuestra reacción ha sido la que dije, y quisimos que nuestro pueblo viera las escenas y contemplara la tragedia. Y no hemos vacilado en expresar públicamente nuestro sentimiento. Aquí mismo está una declaración que se entregó a la prensa internacional alrededor de las 3:00 de la tarde, elaborada tan pronto se conocieron los hechos; mientras tanto, nuestra televisión estaba enfrascada en la divulgación de los acontecimientos. Sería comunicada a nuestro pueblo en el noticiero de la noche.
Me adelanto aquí algunos minutos para hacerles conocer la Declaración Oficial del Gobierno de Cuba, frente a los hechos ocurridos en Estados Unidos.
“El Gobierno de la República de Cuba ha recibido con dolor y tristeza las noticias sobre los ataques violentos y sorpresivos realizados en la mañana de hoy contra instalaciones civiles y oficiales en las ciudades de Nueva York y Washington, que han provocado numerosas víctimas.
[...] “No es posible olvidar que nuestro pueblo ha sido víctima durante más de 40 años de tales acciones, promovidas desde el propio territorio de Estados Unidos.
“Tanto por razones históricas como por principios éticos, el Gobierno de nuestro país rechaza y condena con toda energía los ataques cometidos contra las mencionadas instalaciones y expresa sus más sinceras condolencias al pueblo norteamericano por las dolorosas e injustificables pérdidas de vidas humanas que han provocado dichos ataques.
“En esta hora amarga para el pueblo norteamericano, nuestro pueblo se solidariza con el pueblo de Estados Unidos y expresa su total disposición a cooperar, en la medida de sus modestas posibilidades, con las instituciones sanitarias y con cualquier otra institución de carácter médico o humanitario de ese país, en la atención, cuidado y rehabilitación de las víctimas ocasionadas por los hechos ocurridos en la mañana de hoy.”
Aunque no se sepa si son 5 000, 10 000, 15 000, 20 000 las víctimas, se sabe que solo en los aviones que fueron estrellados contra las torres, o contra el Pentágono, viajaban cientos de pasajeros, y ofrecimos lo que podíamos si hiciera falta.
Ese es un país que tiene un gran desarrollo científico, médico, recursos; pero hay momentos en que pudiera hacer falta sangre de un grupo, plasma ?cualquier otro producto que nosotros podamos donar lo haríamos gustosamente?, o apoyo médico, o de personal paramédico, porque sabemos que muchos hospitales tienen déficit de determinados técnicos y profesionales. En fin, lo que queríamos era expresar nuestra actitud y nuestra disposición con relación a estos trágicos acontecimientos.
[...] Los secuestros aéreos, método inventado contra Cuba, se convirtieron en una plaga universal, y fue Cuba la que al fin y al cabo resolvió ese problema cuando, después de advertirlo reiteradamente, devolvimos a Estados Unidos a dos secuestradores; es doloroso, eran ciudadanos cubanos, pero los habíamos advertido, vinieron y los enviamos, cumplimos la palabra pública; pero nunca, ni siquiera después nos dieron noticias para sus familiares. Tienen su modo de actuar. Nadie sabe. Sé que los condenaron a 40 años, y aquello fue lo que puso fin al secuestro de aviones.”
[...] Ninguno de los actuales problemas del mundo se puede resolver por la fuerza, no hay poder global, ni poder tecnológico, ni poder militar que pueda garantizar la inmunidad total contra tales hechos, porque pueden ser acciones de grupos reducidos difíciles de descubrir.
Es muy importante saber cuál va a ser la reacción del gobierno de Estados Unidos. Posiblemente vengan días peligrosos para el mundo, no estoy hablando de Cuba. Cuba es el país que más tranquilo está en el mundo, por diversas causas: por nuestra política, por nuestras formas de lucha, por nuestra doctrina, nuestra ética, y, además, compañeras y compañeros, por la ausencia total de temor.
Nada nos inquieta, nada nos intimida. Sería muy difícil fabricar una calumnia contra Cuba, no lo creería ni el que la inventara y patentizara, es muy difícil; y Cuba no es hoy cualquier cosa en el mundo, tiene una posición moral muy grande y una posición política muy sólida.
[...] Los días próximos van a ser tensos dentro de Estados Unidos, empezarán a emitir opiniones no se sabe cuánta gente.
[...] Les sugeriríamos a los que dirigen el poderoso imperio que sean serenos, que actúen con ecuanimidad, que no se dejen arrastrar por raptos de ira o de odio, ni se lancen a cazar gente lanzando bombas por todas partes.
Reitero que ninguno de los problemas del mundo, ni el terrorismo, se pueden resolver por la fuerza, y cada acción de fuerza, cada acción disparatada del uso de la fuerza, en cualquier parte, agravaría seriamente los problemas del mundo.
El camino no es la fuerza ni la guerra. Lo digo aquí con toda la autoridad de haber hablado siempre con honradez, poseer convicciones sólidas y la experiencia de haber vivido los años de lucha que ha vivido Cuba. Sólo la razón, la política inteligente de buscar la fuerza del consenso y la opinión pública internacional puede arrancar de raíz el problema. Creo que este hecho tan insólito debiera servir para crear la lucha internacional contra el terrorismo; pero la lucha internacional contra el terrorismo no se resuelve eliminando a un terrorista por aquí y otro por allá; matando aquí y allá, usando métodos similares y sacrificando vidas inocentes. Se resuelve poniendo fin, entre otras cosas, al terrorismo de estado y otras formas repulsivas de matar, poniendo fin a los genocidios, siguiendo lealmente una política de paz y de respeto a normas morales y legales que son ineludibles. El mundo no tiene salvación si no sigue una línea de paz y de cooperación internacional.
[...] Nosotros hemos demostrado que podemos sobrevivir, vivir y progresar, y todo lo que aquí se muestra hoy es expresión de un progreso sin paralelo en la historia. No se progresa solo produciendo automóviles, se progresa desarrollando inteligencias, impartiendo conocimientos, creando cultura, atendiendo a los seres humanos como deben ser atendidos, que es el secreto de la enorme fuerza de nuestra Revolución.
No tiene salvación el mundo por otras vías y me estoy refiriendo en este caso a las situaciones de violencia. Búsquese la paz en todas partes para proteger a todos los pueblos de la plaga del terrorismo. Hay otra terrible plaga que se llama, por ejemplo, SIDA; otra que mata a decenas de millones de niños, adolescentes y personas en el mundo por hambre, por enfermedades y por falta de asistencia y medicamentos.
Hay en el terreno político ideas absolutistas, pensamiento único que se le trata de imponer al mundo, y promueven rebeldías e irritaciones por todas partes.
No se salva este mundo ?y ya esto no tiene que ver con el terrorismo? si continúa desarrollándose o aplicándose este orden económico y social injusto que conduce al mundo a la catástrofe, a un camino del cual no podrían escapar los 6 200 millones ni los futuros hijos de los habitantes que hoy tiene este planeta, que está siendo cada vez más destruido y conducido a la pobreza, al desempleo, al hambre y a la desesperación. Lo demuestran las masas en distintos lugares ya históricos, como Seattle, Québec, Washington, Génova.
Ya los más poderosos líderes de la economía y de la política mundial no pueden casi reunirse; la gente tiene cada vez menos miedo, está sublevada, lo que puede apreciarse en todas partes. Yo acabo de estar en Durban, provincia de África del Sur, y vi allí a miles de personas pertenecientes a las Organizaciones No Gubernamentales; se ve crecer como espuma el descontento en el mundo. [...]
¡Qué enorme diferencia entre la conducta del gobierno de Cuba y la del gobierno de Estados Unidos! ¡La Revolución, que se basa en la verdad, y el imperio, que se basa en la mentira!
Fidel Castro Ruz
Septiembre 11 del 2007
5:25 p.m.
İmparatorluk ve Yalanları
Küba'ya yönelik abluka ve terör eylemlerindeki rolü, ABD'nin gizli belgelerinin açıklanmasıyla yıllar sonra ortaya çıkan, ancak hakkındaki tüm bilgiler utanmazca yok edilen Küba- Amerikan Derneği'ni kuran kişi Reagan'dı. Bu belgeler daha önce gün ışığına çıksaydı, bizim durumumuz bundan farklı olmazdı.
30 Mart 1981'de Reagan'ın bir suikast girişimi sırasında düşük kalibreli bir silahla vurulmasının ardından, olayı kınayan bir mesaj gönderdik. 22 kalibrelik silahtan çıkan kurşun, ciğerlerinden birine girerek Reagan'ın hayatının tehlikeye girmesine neden oldu. Mesaj, kesin bilgilerin gelmesinin ardından o dönemki Dışişleri Bakanımız Isidoro Malmierca'nın Havana'daki ABD Çıkarları Ofisi'nin eski başkanı Wayne Smith'le yapılan sohbeti de içeriyordu.
Bu ikili sohbetten bazı bölümler ve alıntılar şöyle.
“Isidoro Malmierca: Sizi buraya Bakan Fidel Castro'nun ricası üzerine çağırdık. Kendisi, benden müdürünüz Joaquin Mas aracılığıyla Başkan Reagan'a düzenlenen suikastla ilgili olarak bize sağladığınız bilgiler hakkında size teşekkür etmemi istedi. Fidel Castro adına bu olaydan duyduğumuz üzüntüyü ve Başkan Reagan'ın bir an önce iyileşmesi için içten dileklerimizi iletmek istiyoruz.
Wayne Smith: Çok teşekkürler.
I.M.: Başkana uygulanan tedavi hakkında bilgi alıyoruz. İlk olarak, saldırının sonuçlarının bu kadar ciddi olmayacağı yönünde size de bilgi gelmişti, ancak durum kötüye gitti ve kendisi ameliyata girecek.
W.S.: Evet, ameliyatının tamamlanmış olduğunu düşünüyorduk, ama radyoda ameliyatın şimdi başlayacağı söyleniyor. Yaklaşık bir saat içinde tamamlanır muhtemelen. Üç saatlik bir ameliyat özellikle 70 yaşında biri için hiç kolay bir şey değil. Tehlike olmadığını söylüyorlar. Benim yorumum şu anda bir tehlike olmadığı, ancak 70 yaşında biri için 3 saatlik ameliyat ciddi bir şey. Durumunun ciddi olmadığını söylüyorlar, biz de her şeyin iyiye gideceğini umuyoruz. İyi dilekleriniz, ilginiz ve Başkan Fidel Castro'nun mesajı için teşekkür ederiz.
I.M.: Washington'da, Bay Frechette de Küba Çıkarları Ofisi üzerinden bize durumla ilgili bilgi verdi. Sizin de bu konuda bilgi aldığınızı öğrendik. Başkan Fidel Castro da, Başkan Reagan'ın bir an önce saldırının etkilerini atlatmasına yönelik içten dileklerimizi ifade etmem için sizinle görüşmem konusunda benden kişisel olarak yeniden ricada bulundu.
W.S.: Çok teşekkürler. Tanrım! Bu zor bir durum. Başkan Kennedy Dallas'ta suikasta uğramıştı, Reagan'a yönelik suikast girişiminin sorumlusunun da Dallas'tan olabileceğini düşünüyoruz. Şu anda Colorado'da yaşıyor, ancak Dallas'tan gelmiş. Bilemiyorum...
I.M.: Bazı yerlerde, sorumlunun Denver'a 30 kilometre mesafedeki bir bölgede doğduğunu okudum.
W.S.: Bilmiyorum. Buradaki Çıkarlar Ofisi'nden bir danışmanım bu kişinin kendisiyle aynı okulda okuduğunu radyodan duyduğunu söyledi. Bilmiyorum, birkaç yıl Dallas'ta yaşamış olabilir. İnsanların Dallas'ta yaşadığı ortamın nasıl olduğunu bilmiyorum.
I.M.: Bu kişilerin, babaları petrol işinde olan üç kardeş olduğu söyleniyor.
W.S.: Evet öyle. Kendisi 22 yaşında ve Yale Üniversitesi'nde okumuş, ancak son dönemde okulu bırakmış. Başarısızlığa uğramış bir genç olarak kendini kötü hissetmiş ve kızgınlıkla hareket etmiş olabilir. Doğruyu söylemek gerekirse, bu çocuğun siyasi amaçlara sahip Porto Rikolu biri olmamasından memnunum.
I.M.: Olayın arkasındaki siyasi amaçlarla ilgili söylentileri mi kastediyorsunuz?
W.S.: Evet, bu olay şüphesiz ki siyasi yorumlara yol açabilir. Colorado, Teksas'tan beyaz biri bu konuda siyasi yorumların ortaya çıkmasına neden olmaz.
I.M.: Bazı polis raporları, suikastı tek başına düzenlediğini ve hiçbir grupla bağlantısı olmadığını belirtiyor...
W.S.: Evet, bu akli dengesi yerinde olmayan ve bağnaz biri olmalı. Başkana çok yaklaştı... Hemen yakalandı. Silahını çıkardı ve ateşledi.
I.M.: Brady öldü mü?
W.S.: Hayır.
I.M.: Öldüğü söyleniyor.
W.S.: Evet, bu yönde raporlar var. Fakat son haberlere göre kendisi ölmedi ama durumu çok ağır. Sanırım 45 kalibrelik bir silah öldürücü olabilir, ama 22 kalibrelik bir silah insana yaşamak için bir şans veriyor... Büyük ihtimalle başından vuruldu. Haberler iyi değil ve fazla umut yok.
I.M.: Kafasına bir kurşun yemiş. Kalibresi ne olursa olsun, ciddi bir durum bu.”
W.S.: Brady'nin durumu ciddi. Yaşabilir ama bitkisel hayatta kalır.
I.M.: Böyle talihsiz bir olay yüzünden bir araya gelmemiz çok üzücü.
W.S.: İyi dilekleriniz için teşekkür ederim. Görüşmemizi derhal hükümete bildireceğim. Lütfen Devlet Başkanı Fidel Castro'ya selamlarımı iletin.”
Hiç yoruma gerek yok. Malmierca'nın toplantıdan hemen sonra yazdığı not kendini anlatıyor. Wayne Smith bugün Küba'ya uygulanan ablukanın ve saldırıların en güçlü karşıtlarından biri.
Ancak, Eisenhower günlerinden beri beni fiziksel olarak yüzlerce komplo hazırlayan bir ülkenin devlet başkanına karşı tutumumuzun tek örneği bundan ibaret değil.
1984 yazında BM'de Kübalı temsilcilerin güvenliğinden sorumlu bir ajana iletilen çok gizli bir raporda, Kuzey Carolina'dan aşırı sağcı bir grubun devlet başkanı Ronald Reagan'a suikast girişiminde bulunacağı bildiriliyordu. Raporu alır almaz ABD'li yetkilileri bilgilendirdik. Yetkilimiz, BM'deki Kübalı delegasyonu korumak için irtibat kurduğumuz, ABD'nin BM'deki heyetinin güvenlik ekibinin başkanı Robert C. Muller aracılığıyla bilgiyi iletmemizi önerdi.
Suikastın, Reagan'ın yeniden seçilmek amacıyla yürüttüğü kampanyanın bir parçası olarak Kuzey Carolina'yı ziyaret edeceği tarihte gerçekleştirilmesi planlanıyordu.
Bütün bilgiler elimizdeydi. Komploda yer alan kişilerin adlarını, suikastın gerçekleşeceği gün, saat ve yeri, teröristlerin elindeki silahların tipi ve nerede saklandıklarını biliyorduk. Bunun yanı sıra, komployu hazırlayanların nerede toplandığını biliyorduk. Bu toplantılarda neler konuşulduğu hakkında da az çok bilgimiz vardı.
Bu bilgiler, Küba misyonundan iki sokak ötedeki 3'üncü Cadde üzerindeki 37 numaralı binada yapılan bir toplantıda Muller'a verildi.
Ona bütün bilgileri, adı geçen kişiler, yer, saat, kullanılacak silahların tipi gibi bütün detaylarla birlikte sunduk.
Sohbetin sonunda yetkilimiz, Muller'a, Küba hükümetinden durumu acil olarak bildirmek üzere talimat aldığını ve kendisini güvenlik konusunda uzman olduğunu için seçtiğimizi ifade etti.
Muller, hiçbir hata yapmadığından ve bütün önemli bilgileri yazdığından emin olmak için aldığı notları yüksek sesle okudu.
Bilginin kaynağını sordu ve kendisine güvenilir bir kaynak olduğu bildirildi. Muller, Gizli Servis'in Kübalı yetkililerle görüşmesi gerekeceğini söyledi. Kendisine bunun sorun olmadığı söylendi.
Aynı gün öğleden sonra saat 4:30 civarında Gizli Servis ajanları Kübalı temsilcilerle bir araya geldi.
Toplantı, Manhattan merkezinde 3'üncü Cadde ve 2'nci Cadde arasında yer alan 92 numaralı Ruppert Towers binasının 34'üncü katındaki 34-F numaralı dairede gerçekleşti.
Gelen ajanlar, takım elbiseli, kısa saçlı iki genç beyaz adamdı. İstedikleri, yanlarında getirdikleri notta görüldüğü şekilde Muller'ın kendilerine bildirdiği bilgileri doğrulamaktı. Notun içeriği okunduğunda, kendilerine eksik bilgi olmadığı bildirildi.
Gizli Servis ajanları, bilgiyi kimden aldığımızı ve nasıl elimize geçtiğini öğrenmek istedi. Muller'a verilen cevabın aynısı ajanlara verildi. Ayrıca daha ayrıntılı bilgi verip veremeyeceğimizi sordular ve kendilerine, yeni bir bilgiye ulaşılması durumunda derhal haberdar edilecekleri söylendi.
Ajanlar kartvizitlerini bıraktılar ve ek bilgi alınması durumunda, Muller'ın aracı edilmesine gerek olmadığını söyleyerek doğrudan kendileriyle temas kurulmasını istediler.
Bu toplantıyı takip eden ilk Pazartesi günü, FBI'nin Kuzey Carolina'da, başkanlık seçimi kampanyası için eyaleti ziyaret eden Devlet Başkanı Reagan'a karşı suikast planı hazırlanmasıyla ilgili bazı suçlamalarla bir grup insanı gözaltına aldığı haberi geldi.
Tutuklamalardan dört veya beş gün sonra, hafta sonu, Muller Küba misyonunu arayarak Kübalı yetkiliyi yemeğe davet etti. BM delegelerinin dinlenme salonunda yemek yediler. Muller ilk yaptığı şey, ABD'nin Küba hükümetine sağlanan bilgilerden ötürü şükranlarını bildirmek oldu ve komploya karışanlara karşı bir operasyon düzenlediğini doğruladı. Kübalı bir anti-terörist aktivist, bir ABD başkanının hayatını kurtarmıştı!
ABD basınında Reagan tarafından, göreve başladığı günden itibaren başkanlığı Baba Bush'a devredene kadar tuttuğu 700 sayfalık bir günlükten bahsediyor. Reagan günlüğünde hükümetinin Küba'ya karşı saldırgan davranmadığını öne sürüyor.
Ancak, Alexander Haig'in altında zamanın İçişleri Müsteşarı olan Robert Farlane anılarında, 1959'dan beri Fidel Castro'yla uğraşan bütün hükümetler arasında Küba'nın komünist rejimiyle en az görüşme gerçekleştiren Reagan hükümeti olmuştu.
Belki de Reagan, 1981'de suikasta uğramasına ramak kalmışken onu tehlikeden kurtarmamıza minnettar kalmıştı ve bu minnetini Robert C. Muller aracılığıyla iletmişti.
Reagan Küba'yla ilk göçmen anlaşmasını imzalamıştı ama kendi çevresinin dışına çıkamadı. Çünkü, ondan daha sağda duran ve onu fiziksel olarak ortadan kaldıracak olanlar vardı; tıpkı korkunç bir termonükleer savaş riskiyle karşı karşıya kalan Kennedy'ye yaptıkları gibi. Reagan seçilmek için seçimlerin yapıldığı yıl Küba'ya karşı politikasını değiştirmedi, göçmen anlaşmasıyla 20 yıllık vize verilmesi uygulamasını pratiğe dökmedi ve yılda 1000'den daha az vize verdi ve Küba'da pek çok kişinin hayatına mal olan Küba Uyum Anlaşması'nı yürürlükten kaldırmadı.
11 Eylül 2001'de komşumuzda gerçek bir kaos yaşandı. Uzun bir süre uçakların havaalanlarına inişi yasaklandı. Sayısız yolcu uçağı o sırada havadaydı. Bu ABD'deki medyanın yaydığı haberdi. New York'ta, aralarında İkiz Kuleler'de çalışanların, itfaiyecilerin ve ziyaretçilerin bulunduğu binlerce kurban olduğu bildiriliyordu. Ayrıca Pentagon'a çarpan bir yolcu uçağından da söz ediliyordu. ABD'ye gerekirse düzenli kan bağışı yapanlardan temiz kan sağlamayı teklif ettik. Kan bağışları uzun süre Devrim'in geleneği olarak süregelmişti.
Bu olaylar 3 bin 599 gencin yüksek öğrenime başlayacağı ve ilkokul öğretmeni olmak için yeni ve denenmiş yöntemlerle tanışacakları Salvador Allende Okulu'nun yeniden açılma etkinliği için saat 18:00'de yaklaşık 15 bin yüksek öğrenim öğrencisi ve üniversite mezununu bir araya topladığımız günde gerçekleşti.
Üzücü olay altı yıl önce oldu. Bugün halkın kasıtlı şekilde yanlış bilgilendirildiğini biliyoruz. Yüksek katları çok uluslu şirketlerin kenarına inşa edilmiş bu kulelerin zemininde yaklaşık 200 ton altın külçeleri durduğuna dair o günkü konuşmaları hatırlatmayacağım. Enkazdan altın çalmaya kalkışanlar hakkında vurma emri verildiği açıklandı. Çelik yapılar, uçağın etkileri, kara kutulara dair hesaplamalar yapıldı ve buldukları şey matematikçilerin, sismologların, bilgi ve tahrip uzmanlarının ve diğerlerinin fikirleriyle uyuşmadı. En şaşırtıcı olan bizim gerçekte ne olduğunu asla öğrenemeyeceğimiz iddiası. Fakat New Jersey'den San Francisco'ya giden çok sayıda insanın uçaklar mürettebattan olmayan kişilerin kontrolü altındayken akrabalarıyla konuştukları biliniyor.
Yoğun nüfuslu şehirlerde kazara gerçekleşen uçak kazalarının ardından kulelere karşı yapılan saldırılardakine benzer uçakların incelenmesi hiçbir uçağın Pentagon'a çarpmadığını ve iddia edilen uçağın oluşturduğu geometrik olarak yuvarlak olan deliği sadece bir roketin yapabileceği sonucuna varıyor. Orada ölen hiçbir yolcu ortaya çıkmadı. Dünyada hiç kimse Pentagon binasına yapılan saldırı hakkındaki haberleri sorgulamadı. Gezegende geri kalan insanlar olarak kandırıldık.
Ciudad Deportiva spor kompleksinde 11 Eylül'de yaptığım konuşmada Amerika Birleşik Devletleri'ni vuran trajedi hakkında konuştum.
Kısaltmak için konuşmadan bölümleri tekrarlıyorum.
(...) Töreni ertelemeyi bile düşünmedik. Bu tür olaylarda yaratılan uluslararası gerilime rağmen iptal edilemezdi. Neredeyse herkesin onlar hakkında bilgi sahibi olduğunu tahmin edebiliyordum; fakat kısaca özetlersek yaklaşık olarak bu sabah saat 09:00'da bir Boeing uçağı, dünyadaki en yüksek binalardan biri olan ünlü iki New York kulesine çarptı. Doğal olarak kule böyle büyük bir uçaktan gelen yakıtla tutuştu ve korkunç görüntüler başladı. Ve daha sonra, 18 dakika sonra başka bir uçak yine bir ABD uçağı ikinci kuleye çarptı.
Birkaç dakika sonra başka bir uçak Pentagon'a çarptı. Haberler tam bir karmaşanın ortasında Dışişleri Bakanlığı'nın önündeki bir bombanın ve en önemlisinden bahsettiğim halde diğer dehşet verici olayların haberleri geldi.
Açık ki ülke beklenmedik, düşünülemez, hiç duyulmamış şiddetli bir ani saldırının kurbanı oldu. Ve takip eden olaylar özellikle ikiz kuleler yanarken ve her ikisi de yıkılırken, yüz katın hepsi yan binalara doğru düşerken, on binlerce insanın orada, çeşitli ülkelerden birçok şirketi temsil eden ofislerde çalışıyor olduğu biliniyorken korkutucuydu.
Bunun Amerika Birleşik Devletleri ve dünyanın geri kalanı için bir şok olduğu kesindi. ABD'nin politik, ekonomik ve teknolojik önemi ve gücü nedeniyle borsa çökmeye başladı, bütün dünya bugün bu haberlerle sarsıldı. Bu yüzden gün boyunca olayları takip etmek zorundayız ancak aynı zamanda bu törenin gerçekleşeceği şartları ve durumları düşünmeye devam etmek zorundayız.
Sonuç olarak iki konu vardı: okul ve sunacağı çok önemli ders ve orada özellikle New York'ta gerçekleşen siyasi ve insani felaket.
(...) Bugün ABD için trajedi günüdür. Amerikan halkına karşı olan nefretin burada asla yayılmadığını çok iyi biliyorsunuz. Belki de tam olarak kültürü, ön yargının olmaması, tam özgürlük fikri -bir anavatanla ve efendisiz- nedeniyle Küba Amerikalıların en çok saygıyla karşılandıkları ülke. Asla hiçbir şekilde ulusal bir nefret ya da fanatizme benzer bir şeyi telkin etmedik ve gücümüzün sebebi bu çünkü yönetimimiz ilkelere ve fikirlere dayanıyor. Bizi ziyaret eden bütün Amerikalıları saygıyla karşılıyoruz ve bunu fark ediyorlar ve kendileri söylüyorlar.
Dahası o soykırım savaşına çok kuvvetli bir karşıtlıkla Vietnam Savaşı'na son veren Amerikan halkını unutamayız. Elian Gonzalez'in vatanına dönmesini -nüfusun yüzde 80'ne varan oranda- destekleyen Amerikan halkını unutamayız. Sık sık yalanlarla zayıflatılmaya çalışılsa da onların idealizmini unutamayız çünkü -sık sık söylediğimiz gibi- Amerikalıları haksız bir nedeni, haksız bir savaşı desteklemek üzere kandırmak için ilk önce onların kandırılması gerekiyor. Uluslararası politikada büyük ülke tarafından kullanılan klasik yöntem daha sonra onların desteğini almak için ilk önce halkı kandırmak. Diğeri olduğunda ve insanlar bir şeyin haksız olduğunu anladıklarında geleneksel idealizme yaslanarak desteklediklerine karşı çıkıyorlar. Destekledikleri daha çok oldukça haksız nedenler olması onların doğru şeyi yaptığını gösteriyor.
Sonuç olarak kurbanların net sayısını bilmememize fakat acı çekenleri görmemize rağmen Amerikan halkı için büyük keder ve üzüntü duyuyoruz.
Hiçbir hükümeti övmeye ya da bağışlaması ya da yararı için sormaya çalışmayız. Yüreklerimizde de tek bir korku zerresi taşımayız.
Devrimimizin tarihi zorluklara karşı durma, mücadele etme, ne olması gerekiyorsa direnme kapasitesini kanıtladı; bu da bizleri yenilmez kişiler yaptı. Bunlar bizim ilkelerimiz. Devrimimiz zor kullanmaya değil fikirlere ve iknaya yaslanır.
(...) Bu bizim tepkimiz ve halkımızdan görüntüleri görmesini ve trajediyi izlemesini istiyoruz. Duygularımızı açıkça söylemekten kaçınmıyoruz ve burada olaylar öğrenildiğinde ve yaklaşık 15:00'te uluslararası basına duyurulduğunda kaleme alınmış bir açıklamam var. Bu arada televizyon bağlantımız olayların haberlerini yayınlıyor. Bu açıklama bu gece akşam haberleri sırasında Küba halkına okunacak.
Burada ABD'de gerçekleşen olaylar üzerine Küba hükümetinin Resmi Açıklamasını okuyarak zamanı birkaç dakika öne çekiyorum.
"Küba Cumhuriyeti Hükümeti sayısız ölüme neden olan New York ve Washington şehirlerinde sivil ve yetkili yerlere karşı bu sabah gerçekleştirilen şiddetli ani saldırıları keder ve üzüntü içerisinde öğrendi"
(...) "Kırk yıldan fazla süredir ülkemizin ABD toprakları içinde teşvik edilen bu tür eylemlerin hedefi olduğunu unutmak mümkün değil"
“Hem tarihsel nedenler hem de etik prensipler gereği, ülkemizin hükümeti sözü edilen saldırıları şiddetle kınıyor ve bu saldırılardan kaynaklanan acı verici ve kabul edilemez insani kayıpları için Amerikan halkına en içten duygularını iletiyor.
Tüm Amerikalılar için acı verici olan bu zamanda, halkımız Amerikan halkına dayanışma duygularını ve bu ülkedeki sağlık kuruluşları ve diğer insani yardım örgütleriyle ellerindeki mütevazi imkanlar el verdiğince işbirliği yapma arzusunu iletiyor.
Kayıpların 5 bin mi, 10 bin mi, 15 bin mi ya da 20 bin mi olduğu bilinmese de İkiz Kuleler'e ve Pentagon'a çarpan uçakların yüzlerce yolcu taşıdığı biliniyor ve biz gerekiyorsa elimizden geleni yapacağımızı bildirdik.
Bu ülke bilimsel ve tıbbi açıdan büyük gelişkinliğe ve kaynaklara sahip bir ülke; ama bir şekilde belirli bir tip kan, plazma ya da seve seve bağışlayacağımız bir başka ürün veya tıbbi yardım, ilaca gereksinim duyabilir. Birçok hastanenin belirli teknisyenlerden ya da uzmanlardan yoksun olduğunu biliyoruz. Başka bir deyişle, bu trajik olaylarla ilgili olarak her türlü yardıma hazır olduğumuzu dile getiriyoruz.
Küba'ya karşı kullanılan uçak kaçırma olayları artık evrensel bir veba haline geldi ve bu problemi, bir kaç uyarıdan sonra hava korsanlarını ABD'ye geri yollayarak çözen de biz olduk. Kübalı olmaları acı vericiydi ama halktan çok uyarı aldık ve gelmelerinin ardından onları ABD'ye geri yolladık. Halkımızın hassasiyetlerine uygun davrandık ancak ABD bize akrabalarına iletmek üzere en ufak bir bilgi vermedi. Kendilerine ait bir iş yapma tarzları var bunu kimse bilmiyor. Korsanlar 40 yıla mahkum oldular ve bu durum uçak kaçırma olaylarına bir son verdi.
Günümüz dünyasını etkileyen hiçbir sorun şiddete başvurarak çözülemez. Bu tür eylemlere karşı bağışıklık kazandığını söyleyebilecek hiçbir teknolojik ya da askeri güç yok. Çünkü küçük gruplar halinde örgütlenebiliyorlar ve bu onların yakalanmalarını zorlaştırıyor.
ABD hükümetinin tepkisinin ne olabileceğini bilmek çok önemli. Dünya muhtemelen tehlikeli günler yaşıyor olacak, ve bunu Küba'yı düşünerek söylemiyorum. Bizim siyasetimiz, mücadele biçimlerimiz, doktrinimiz, etiğimiz, yoldaşlarımız ve mutlak korkusuzluğumuz sayesinde Küba dünyadaki en huzurlu ülkelerden bir tanesidir.
Hiçbir şey bizi rahatsız edemez, hiçbir şey bizi sindiremez. Küba'ya karşı bir iftirada bulunmak çok zordur, iftirayı uyduran ve patentini elinde bulunduran bile buna inanmayacaktır, bu çok zor olur. Ve Küba bugün dünyada bir şey demektir. Küba'nın dünyada çok yüksek bir ahlaki ve çok sağlam bir politik konumu vardır.
ABD'de gelecek günler gergin olacak. Bir dizi insan yeni fikirler ortaya koyacaklar.
Bu güçlü imparatorluğun liderlerine tavsiyemiz sakin olmaları, sakin kafayla hareket etmeleri, bir neftret ya da kin duygusuna kapılmaktan kaçınmaları ve her yere bombalar yağdırarak insanları avlamaya çalışmaya kalkmamalarıdır.
Dünyadaki terörizm dahil hiçbir sorunun güç kullanarak çözülemeyeceğini tekrar ediyorum, ve her güç kullanımı her düşüncesiz hareket dünyanın problemlerini fazlalaştıracaktır.
Yapılması gereken ne güç kullanımı ne de savaştır. Bunu her zaman dürüst konuşmuş, sağlam kanaatlere sahip olmuş ve Küba'nın içinde geçtiği mücadele yıllarında ayakta kalmış birisi olarak söylüyorum. Sadece akıl ve uzlaşı ve uluslararası kamuoyu yoluyla güçlenme siyaseti bu sorunu kati bir biçimde çözebilir. Bu beklenmedik olay terörizme karşı uluslararası bir gayrete girişmek için kullanılmalıdır. Ancak, terörizme karşı bu uluslararası mücadele tek tek teröristleri yok etmekle, halklara savaş açmakla, onların yöntemlerine benzer yöntemler kullanmakla ve masum insanları kurban etmekle çözülemez. Bu mücadele, başka birçok şeyin yanı sıra, ancak devlet terörüne ve diğer iğrenç öldürme biçimlerine son vermekle, soykırımı bitirmekle, ahlaki ve yasal standartlara saygılı ve barışçıl bir politikayla kazanılabilir. Bir uluslararası barış ve işbirliği yolu örülmedikçe dünya kurtulamaz.
Ayakta kalabileceğimizi, yaşayabileceğimizi, ilerleyebileceğimizi kanıtladık ve bugün gördüğümüz her şey insanlık tarihinde görülmemiş bir ilerlemenin dışavurumudur. İlerleme sadece otomobil üretmekle olmaz; halkların bilincini geliştirmek, bilgi sağlamak, kültürü desteklemek ve insanlara davranılması gerektiği gibi davranmak ilerleme sağlar. Devrimimizin müthiş gücünün sırrı buradadır.
Dünya şiddet içeren yöntemlerle kurtulamaz. Her yerde barış peşinde koşalım ve tüm halkları terörizm vebasından koruyalım. Mesela bugün korkunç bir veba daha var, AIDS. Dünyada 10 milyonlarca çocuğu, genci ve yetişkini öldüren açlık, salgın, sağlık hizmeti ve ilaç yokluğu gibi vebalar var.
Siyasi arenada mutlakıyetçi fikirler ve tüm dünyaya tek bir düşünce şeklini empoze etme çabaları var, bu durum her yerde isyankar davranışları ve öfkeyi besliyor.
Bu adil olmayan ekonomik ve sosyal düzen devam ettikçe, terörizmden bağımsız bir şekilde, dünya kurtulamayacaktır. Bir düzen ki dünyayı felakete sürüklüyor, insanlık her geçen gün daha büyük bir yıkım yaşıyor ve yoksulluğa gömülüyor ve yaşayan 6,2 milyar insan için gidecek başka bir yer bulunmuyor. Bu durum Seattle, Quebec, Washington ve Cenova'da şimdiden tarihe geçmiş kitleler tarafından kanıtlandı.
Dünyanın en güçlü ekonomik ve siyasi liderleri bir araya gelmelerinin neredeyse imkansız olduğunu görüyorlar. Her yerde insanların daha az korkar olduklarını ve ayağa kalktıklarını görüyoruz. Geçenlerde Güney Afrika'nın bir eyaleti olan Durban'daydım ve orada hükümet dışı örgütlerden binlerce insan gördüm. Memnuniyetsizlik tüm dünyada bir yangın gibi yayılıyor.
Küba'nın yöntemleri ve ABD'nin yöntemleri arasında ne kadar büyük bir fark var! Gerçeğe dayanan Devrim ve yalanlara dayanan imparatorluk!
Fidel Castro Ruz
(Discursos e intervenciones del Comandante en Jefe Fidel Castro Ruz, Presidente del Consejo de Estado de la República de Cuba , 11 Eylül 2007)
( http://www.cuba.cu/gobierno/discursos/2007/esp/f110907e.html )
( Prensa Latina 15/09/2007 çeviri: )
( http://www.plturkce.org/index.php?yazi_id=1540 )