LA SUMISIÓN A LA POLÍTICA IMPERIAL
LA SUMISIÓN A LA POLÍTICA IMPERIAL
De los Presidentes de Estados Unidos y los aspirantes a ese cargo, sólo conocí uno que por motivos ético-religiosos no fue cómplice del brutal terrorismo contra Cuba: James Carter. Esto supone, desde luego, otro Presidente que prohibió el empleo de funcionarios de Estados Unidos para asesinar a dirigentes cubanos. Se trata de Gerald Ford, que sustituyó a Nixon después del escándalo de Watergate. Con su llegada irregular al cargo pudiera calificarse como un Presidente simbólico. Al ilustre presidente Eisenhower, nada opuesto al terrorismo anticubano, sino más bien el iniciador, debemos agradecerle al menos su definición del complejo militar-industrial que hoy, con su insaciable e incurable voracidad, constituye el motor que conduce a la especie humana a su actual crisis. Habían transcurrido más de tres mil millones de años desde que surgieron en el planeta Tierra las primeras formas de vida.
Un día el Che y yo nos fuimos a jugar golf. Él había sido caddie para ganar algo en su tiempo de ocio; por mi parte, no sabía absolutamente nada de ese costoso deporte. Ya se había decretado por el Gobierno de Estados Unidos la suspensión y el reparto de la cuota azucarera de Cuba, después de aprobada por la Revolución la Ley de Reforma Agraria. El partido de golf fue con prensa gráfica. El propósito real, burlarnos de Eisenhower.
En Estados Unidos se puede tener una minoría de votos y ganar la Presidencia. Fue lo que le pasó a Bush. Contar con la mayoría de votos de electores y perder la Presidencia fue lo que sucedió con Gore. De ahí se deriva que el Estado de la Florida, por el número de votos presidenciales que otorga, sea codiciado por todos. En el caso de Bush, fue necesario además el fraude electoral, en el que los primeros emigrantes cubanos de origen batistiano y burgués eran expertos.
De eso no está excluido Clinton, ni tampoco la precandidata del Partido Demócrata. Con su apoyo se aprobó la Ley Helms-Burton, para lo que encontró un pretexto: el derribo de las avionetas de Hermanos al Rescate, que más de una vez volaron sobre la ciudad de La Habana y decenas de veces violaron el territorio de Cuba. La orden de impedir vuelos sobre la Capital había sido transmitida a la Fuerza Aérea cubana semanas antes.
Debo contarles que, muy próximo al episodio, había llegado de visita a Cuba el legislador Bill Richardson, el 19 de enero de 1996. Traía, como era habitual, solicitudes de que fuesen puestos en libertad varios presos contrarrevolucionarios. Al plantearle que estábamos ya cansados de tales solicitudes, le hablé de lo que sucedía con los vuelos de Hermanos al Rescate. También le hablé de las promesas no cumplidas sobre el bloqueo. Richardson regresó a los pocos días, el 10 de febrero, y con entonación sincera me expresó, según recuerdo con mayor o menor precisión, lo siguiente: “Eso no volverá a repetirse, el Presidente ha dado ya la orden de que fueran suspendidos”.
Yo creía entonces que las órdenes de un Presidente de Estados Unidos se cumplían. Las avionetas fueron derribadas el 24 de febrero, unos días después de la respuesta. La revista The New Yorker habla y ofrece detalles sobre esa reunión con Richardson.
Parece cierto que Clinton dio la orden de que tales vuelos fuesen suspendidos, pero nadie le hizo caso. Era un año electoral, y aprovechó ese pretexto para invitar a los líderes de la Fundación y suscribir, con el apoyo de todos, la criminal Ley.
A raíz de la crisis migratoria que se desató en 1994, supimos que Carter deseaba actuar en busca de una solución. Clinton no lo aceptó, y llamó a Salinas de Gortari, Presidente de México. Cuba había sido el último país en reconocer su triunfo electoral. Había hecho contacto con él en su toma de posesión como nuevo Presidente de México.
Salinas me comunicó por teléfono la decisión del presidente Clinton de buscar una solución satisfactoria, quien a su vez le rogó que cooperara en esa búsqueda. Así fue como se llegó a un acuerdo en principio. Dicho acuerdo con Clinton incluía la idea de poner fin al bloqueo económico. El único testigo con que contábamos era Salinas. Clinton había “planchado” a Carter en tal proceso. Cuba no podía decidir quién sería el mediador. Salinas narra este episodio con fidelidad. Quien lo desee, puede leerlo en sus textos.
Clinton fue realmente amable cuando coincidió casualmente conmigo en una reunión de la ONU colmada de Jefes de Estado. Fue, además, amistoso, a la vez que inteligente, al exigir el cumplimiento de la Ley con relación al niño secuestrado al rescatarlo con fuerzas especiales enviadas desde Washington.
Los precandidatos están ahora enfrascados en la aventura de la Florida: Hillary, la heredera de Clinton; Obama, el popular candidato afroamericano y varios de los otros 16 que hasta este momento han propuesto su candidatura en ambos partidos, con excepción de Ronald Ernest Paul, congresista republicano, y Maurice Robert Gravel, ex senador demócrata por Alaska.
Ignoro lo que Carter dijo en sus días de candidato. Sea cual fuere su posición, lo cierto es que adiviné que su elección podría evitar al pueblo de Panamá un holocausto, y así se lo dije a Torrijos. Creó en Cuba la Oficina de Intereses y promovió un acuerdo sobre límites jurisdiccionales marítimos. Las circunstancias de su tiempo le impidieron llegar más lejos y se embarcó, a mi juicio, en algunas aventuras imperiales.
Hoy se habla de que un ticket al parecer invencible podría crearse con el binomio Hillary presidente y Obama vice. Ambos se sienten en el deber sagrado de exigir “un gobierno democrático en Cuba”. No están haciendo política; están jugando a las barajas un domingo por la tarde.
Se afirma por los grandes medios que esto sería imprescindible, excepto si Gore se postula. No creo que lo haga, él conoce mejor que nadie la catástrofe que espera a la humanidad si continúa por el actual camino. Cuando fue candidato, por supuesto cometió el error de suspirar por “una Cuba democrática”.
Basta de cuentos y nostalgias. Esto se escribe sencillamente para incrementar la conciencia del pueblo cubano.
Fidel Castro Ruz
Agosto 27 del 2007
4:56 p.m.
EMPERYAL POLİTİKALARA BOYUN EĞME
Tüm Birleşik Devletler başkanları ve bu görevi çok arzulayanlar arasında tek bir kişiyi tanıdım ben: Dini ve ahlaki nedenlerden ötürü Küba'ya karşı hain terör planlarına suç ortaklığı yapmayan James Carter. Öte yandan BD'nin, Kübalı yöneticilere yönelik suikast girişimlerini yasaklayan başka bir başkan olduğu varsayılır. Watergate skandalının ardından Nixon'ın yerine geçen Gerald Ford'dan bahsediyorum. Göreve kurallara aykırı bir şekilde gelişiyle sembolik başkan olarak adlandırılabilir. Küba karşıtı terörizme hiçbir şekilde karşı çıkmayan, daha ziyade buna imkan veren, ünlü başkan Eisenhower'a da minnettar olmalıyız, yani en azından endüstriyel-askeri düzen saptaması için!.. Zira bugün önüne geçilemeyen doymak bilmez açgözlülüğüyle insan türünü yeni bir krizin içine sürükleyen bir motor inşa etti. (...)
Bir gün Che ile golf oynamaya gitmiştik. O, boş zamanlarında biraz da para kazanmak için golf sopalarını taşırken, bense bu pahalı spor hakkında en ufak bir şey bilmiyordum. O sırada BD hükümeti, bizim, devrimden sonra onayladığımız tarım reformu yasasının ardından Küba'nın şeker kotasının yeniden düzenlenmesi ve ertelenmesi kararı almıştı. Bizim golf karşılaşması da yazılı basındaydı. Asıl amaçsa, Eisenhower'ın bizimle alay etmesiydi. BD'de, başkanlık seçimlerinde çok az bir oy alabilir ve başkan olabilirsiniz. Bush'un yaptığı da budur. Seçimlerdeki oyların çoğunluğuna güvenip başkanlığı kaybetmek de Gore'un başına gelendir. Buradan da çıkan sonuç şudur: Verilen başkanlık oylarının sayısıyla herkes Florida eyaletini ele geçirmek için can atar hale geldi. Bu durumda Bush'un seçim hilelerine ihtiyaç vardı. Ve Florida'nın Batistacı ilk Kübalı göçmenleri de bu iş için çok uygundular. Buna Clinton da Demokrat Parti'nin adayları da dahil değil. Küba hava sahasını onlarca defa ihlal eden Hermanos al Rescate uçaklarının verdiği tahribatı bahane bulması yüzünden Helms-Burton yasası, vermiş olduğu destekle onaylandı. Havana üzerindeki uçuşları önleme emri haftalar önce Küba Hava Kuvvetleri'ne verilmişti.
Daha yakın tarihli bir olayı, 19 Ocak 1996'da Kongre delegesi Bill Richardson'ın Küba'yı ziyaretini sizlere anlatmam gerek. Artık alışmış olduğumuz üzere karşı-devrimci mahkûmların serbest bırakılmasına ilişkin talepleri tekrarladı. Biz zaten böyle taleplerden ne kadar yorulduğumuzu ona anlatmaya çalışırken, art arda gelen Hermanos al Rescate uçuşlarından, ayrıca ablukayla ilgili verilip de tutulmayan sözlerden bahsettim ona. Richardson kısa bir süre sonra 10 Şubat'ta geri döndü ve içten üslubuyla az çok hatırladığı kadarını bana şöyle anlattı: “Bir daha böyle bir şey olmayacak, başkan uçuşların durdurulması emrini verdi.”
O günlerde, bir BD başkanının verdiği emirlerin yerine getirileceğini sanıyordum. Cevap verildikten birkaç gün sonra 24 Şubat'ta uçaklar düşürüldü. The New Yorker dergisi Richardsonla bu toplantı hakkında konuşup konuyla ilgili ayrıntılara yer verdi.
Clinton'ın uçuşların durdurulması emrini verdiği fakat hiç kimsenin onu umursamadığı kesin bir gerçektir. Yine bir seçim yılıydı ve herkesin desteğiyle yasalara aykırı bu yasayı onaylatmak için bu bahaneden yararlandı.
1994'te patlak veren göç krizinin hemen ardından Carter'ın bir çözüm arayışına girmek isteyeceğini sanıyorduk. Clinton bunu kabul etmedi ve Meksika devlet başkanı Salinas de Gortari'yi çağırdı. Küba ise onun seçim zaferini tanıyacak son ülkeydi. Meksika'nın yeni devlet başkanı olarak yönetimi alması için onunla irtibata geçti.
Salinas, başkan Clinton'ın tatmin edici bir sonuç arayacağına ilişkin kararını telefonla bana bildirdi, ki sıra kendisine gelince bu arayışında ondan işbirliği yapmayı rica etti. Böylece en baştaki anlaşmalarına varmış oldular. Clinton'la söz konusu anlaşma, ekonomik ablukaya da son verme düşüncesini içeriyordu. Güvendiğimiz tek şahit ise Salinas'tı. Clinton bu noktada Carter'ı saf dışı bıraktı. Küba kimin arabulucu olduğuna karar veremiyordu. Salinas bu olayı tüm dürüstlüğüyle anlatıyor. Arzu edenler bunu ilgili metinlerden de okuyabilirler.
Birçok devlet başkanının katıldığı bir BM toplantısında tesadüfen karşılaştığımız Clinton bana çok canayakın ve dostça davranmıştı. Aynı zamanda Washington'ın görevlendirdiği federal ajanlarca kaçırılan Kübalı çocuğu fidyecilerin elinden kurtarırken, yasalara bağlı kalacak kadar da zeki bir insandı kendisi.
Şimdiki adaylar Florida macerasıyla çok yakından ilgileniyorlar: Clinton'ın varisi Hillary; Afrika kökenli popüler aday Obama ve şu ana kadar her iki partiden aday gösterilen farklı farklı 16 aday (Cumhuriyetçi kongre delegesi Ronald Ernest Paul ve Alaska'nın eski Demokrat senatörü Maurice Robert Gravel hariç).
Carter'ın, Beyaz Saray'a giden adaylık günlerinden bahsettiğini bilmem. Hangi konumda olursa olsun kesin olan şu ki; seçilmesinin Panama halkını bir katliamdan kurtaracağını öngörmekte haklıydım ve bunu böylece Torrijos'a söylemiştim. O da Küba'da Faiz Ofisi kurdu ve denizciliğin yasal sınırlamalarıyla ilgili bir anlaşma sağladı. Zamanın koşulları daha da uzağa gitmesine imkan sağladı ve kanaatimce imparatorluğun çeşitli maceraları için gemiye bindi. Bugün, görünüşe bakılırsa geri dönüşsüz kesilen bir biletin Hillary'i başkan Omaba'yı da başkan yardımcısı yapabileceğinden bahsediyoruz.
Her ikisi de “Küba'da demokratik bir hükümet” talebini kutsal görev olarak hissediyorlar. Politika yapmıyorlar, bir pazar günü öğleden sonrasında iskambil oynuyorlar. Sağlam kaynaklarca Gore istenmediği sürece bu durumun kaçınılmaz olacağı doğrulandı. Bunu yapacağını sanmıyorum, çünkü o eğer bu yolda devam ederse insanlığı bekleyen felaketi herkesten çok daha iyi biliyor. Adayken elbette “demokratik bir Küba” arzu etmekle hata işledi. Bu kadar hikaye ve nostalji yeter! Tüm bunlar sadece Küba halkının bilincini geliştirmek için yazılıyor.
(Discursos e intervenciones del Comandante en Jefe Fidel Castro Ruz, Presidente del Consejo de Estado de la República de Cuba , 27 Ağustos 2007)
( http://www.cuba.cu/gobierno/discursos/2007/esp/f270807e.html )
( Birgün Gazetesi Ön Bahçemiz Sayfası 23/09/2007 çeviri: Gülşah Pilpil )
( http://www.birgun.net/bolum-114-haber-49633.html#haber_basi )