AUTOCRÍTICA DE CUBA
AUTOCRÍTICA DE CUBA
La Dirección Nacional de la UJC acordó informar la siguiente medida cuando concluía su aplicación: “El pasado sábado 7 de julio, el Buró Nacional de la Juventud Comunista decidió ajustar el plan de fuerzas a movilizar por las Brigadas Estudiantiles de Trabajo, bajo el principio de emplear a los estudiantes en tareas de orden social y recreativo, en número ajustado al mínimo necesario y en sus municipios de residencia, para evitar la transportación.
“Tal decisión fue discutida el propio día con el Estado Mayor Nacional de las BET, conformado por las organizaciones estudiantiles y los organismos de la Administración Central del Estado, y también con las direcciones de la Juventud Comunista en todas las provincias.
“Se hizo énfasis en la idea de un uso más racional de la fuerza a movilizar, el ahorro de recursos materiales, fundamentalmente combustible, y el propósito de que los estudiantes utilicen el tiempo en afianzar conocimientos, incorporar hábitos de lectura y debatir sobre temas de suma importancia.
“Como resultado de las decisiones adoptadas, se moverán solo 200 000 estudiantes en julio y agosto, de los 600 000 planificados inicialmente. No se efectuarán movilizaciones hacia campamentos agrícolas o escuelas en el campo cuya ubicación implica el uso de transporte y otros aseguramientos logísticos.
“La convocatoria se hará este año por solo 7 días en labores relacionadas con tareas de la Revolución
Energética, junto a los trabajadores sociales, tales como capacitación de la comunidad para una mejor cultura del ahorro, entrega de equipos electrodomésticos pendientes de distribuir y visitas a un número de núcleos familiares que, habiéndolos recibido y asumido las obligaciones pertinentes, no han cumplimentado el pago.
“También estarán presentes en la lucha antivectorial, a fin de que no se introduzca de nuevo el dengue, y en la atención primaria y secundaria de salud, apoyando a policlínicos y hospitales.
“La promoción de actividades culturales, recreativas y deportivas en las comunidades será otra de las tareas que acometerán los participantes en las Brigadas Estudiantiles de Trabajo.
“La UJC promoverá entre los movilizados y el resto de los jóvenes el estudio y el debate.”
No puedo menos que felicitar a la Dirección Nacional de la Unión de Jóvenes Comunistas, y también a los responsables de los departamentos de Organización e Ideológico del Partido que fueron consultados por la misma y apoyaron sin vacilar esta medida.
El trabajo físico no genera por sí mismo una conciencia. Cada trabajador es diferente. Su temperamento, su organismo, sus nervios, el tipo de trabajo que realiza, el rigor de éste, las condiciones en que invierte su fuerza ?bajo el sol ardiente o en área climatizada?, si es a destajo o remunerado por un sueldo, si tiene hábitos de disciplina o no, si dispone de todas sus facultades mentales o padece de alguna discapacidad, escuelas en que estudió, maestros que tuvo, si es profesional o no la actividad a realizar, si el trabajador es de origen campesino o urbano. Algo muy importante: si maneja o distribuye bienes o servicios de cualquier tipo, quiénes son sus jefes, qué imagen proyectan, cómo hablan, cómo miran. Podría llenar páginas hablando de las diferencias individuales de cada trabajador. Por ello, lo que más requiere el ciudadano de nuestro país son los conocimientos, si se desea crear una conciencia.
El precepto martiano sobre la importancia de vincular el estudio y el trabajo en la formación del hombre, nos llevó en el pasado a promover la participación de los estudiantes universitarios e incluso alumnos de nivel medio superior en el trabajo físico. Ello fue, en primer lugar, una necesidad insoslayable. Había que sustituir el vacío que dejaban entonces los que masivamente abandonaban el campo de caña tan pronto aparecían otras oportunidades de empleo. El nivel promedio de conocimientos era muy bajo, aun después de la alfabetización, del auge masivo de la enseñanza primaria y más tarde de la secundaria básica. Nuestros jóvenes lo comprendieron y aportaron su esfuerzo con disciplina y entusiasmo.
Hoy se ha masificado la educación superior, que comenzó con los médicos y educadores, continuó con los trabajadores sociales, los de las ciencias informáticas, los instructores de arte, la universalización de los estudios universitarios para gran número de carreras. Hay que hacer trabajar las células del cerebro si se desea formar conciencia, tan necesaria en la complejidad del mundo actual.
El propósito de estudiar una o dos semanas, que este año será sólo 7 días, con materiales adecuados que se les suministren, generará la satisfacción del tiempo bien empleado y la conciencia que con urgencia necesita nuestra sociedad.
Durante todo el año debemos mantenernos informados sobre las cuestiones esenciales y los detalles de lo que ocurre en Cuba y en el mundo.
En materia económica concreta, pienso que en cada país casi todos los ciudadanos ignoramos todo. Es ineludible conocer por qué sube el precio del petróleo, que el pasado lunes alcanzó cotizaciones de 77 dólares por barril; por qué suben los precios de los alimentos, como el trigo y otros, que por cuestiones de clima deben ser importados; si la causa de su elevación es permanente o coyuntural.
No todos los trabajadores tienen estímulos en pesos convertibles, una práctica que se generalizó en gran número de empresas durante el período especial, sin cumplir en no pocas ocasiones los requisitos mínimos comprometidos. No todos los ciudadanos reciben del exterior divisas convertibles, algo que no es ilegal, pero que a veces crea desigualdades y privilegios irritantes en un país que se esmera por los servicios vitales y gratuitos que ofrece a toda su población. No menciono las jugosas ganancias que hacían los que las transportaban clandestinamente, ni la forma en que nos tomaban el pelo transfiriendo los billetes norteamericanos a otras monedas para evitar las medidas de respuesta contra el dólar.
La falta real y visible de igualdad y la carencia de información pertinente da lugar a opiniones críticas, sobre todo en los sectores más necesitados.
Es indudable que en Cuba, los que de una u otra forma reciben pesos convertibles ?aunque en estos casos son limitadas las sumas? o los ciudadanos que reciben divisas del exterior, adquieren a la vez servicios sociales esenciales gratuitos, alimentos, medicinas y otros bienes a precios ínfimos y subsidiados. Estamos sin embargo cumpliendo estrictamente nuestras obligaciones financieras precisamente porque no somos una sociedad de consumo. Se necesitan administradores serios, valientes y conscientes.
Los que gastan gasolina a diestra y siniestra con nuestro actual parque de vehículos de todo tipo; los que olvidan que los precios de los alimentos suben sostenidamente y que las materias primas para la agricultura y la industria, muchas de cuyas producciones se distribuyen a todos con precios subsidiados, deben adquirirse a precios de mercado; los que olvidan que el país tiene el deber sagrado de luchar hasta la última gota de sangre y debe gastar en materias primas y medios defensivos frente a un enemigo que monta guardia permanente, pueden comprometer la independencia y la vida de Cuba. ¡Con eso no se juega!
Los pelos se me pusieron de punta cuando hace pocos días un distinguido burócrata exclamó por televisión que ahora que el período especial se acabó enviaremos cada año más y más delegaciones para tal y más cual actividad.
¿De donde habrá salido ese bárbaro?, me dije. Tal vez sea una donación que nos envía Sancho Panza desde su ínsula de Barataria.
En Cuba se alivió el período especial; pero el mundo ha caído en período muy especial, que está por ver cómo sale de él. Despilfarramos miles de millones de dólares en combustible. No sólo como gastadores de oficio, que es una tendencia natural, sino también por la necesidad de cambiar decenas de miles de antiguos motores soviéticos, de una época en que les sobraba la gasolina, por motores chinos muy ahorrativos con razonables facilidades de pago. Este programa se ha retrasado.
En la economía mundial los metales, igual que el petróleo, suben por encima de sus parámetros históricos, pero tienen caídas bruscas.
Nada puede sin embargo remediar en breve tiempo la necesidad de combustible para el transporte personal y público y los equipos agrícolas o de construcción. Todo está mecanizado en los países desarrollados. Cuentan los viajeros que ven levantarse una tras otra edificaciones de todo tipo, que no se detienen de día o de noche. Las ciudades se agigantan. Cada vez son más los millones de personas que necesitan agua potable, vegetales, frutas y alimentos proteicos, que otros deben producir y suministrar después de recorrer a veces grandes distancias. Necesitan además carreteras de tres o cuatro vías en cada dirección, puentes, obras ingenieras costosas. El menor incidente, el simple contacto lateral entre dos vehículos, lo paraliza todo. Cada día es mayor el gasto público y menor la ayuda al desarrollo.
Lo peor es que por cada mil personas hay más de 500 automóviles individuales. En Estados Unidos casi mil. Viven o trabajan en lugares distantes. Cada uno con su garaje. Cada centro de trabajo con su parqueo. No alcanzan las refinerías. Muchas necesitan ampliarse y además deben construirse nuevas plantas. La materia prima de la refinería es el petróleo; mientras más pesado más se requiere y hace rato no aparecen grandes yacimientos del ligero. Una huelga en Nigeria, la guerra de Iraq, las amenazas a Irán, los viejos conflictos políticos en Europa, un maremoto, un ciclón, disparan los precios. Los viejos y nuevos grandes consumidores demandan cada vez más millones de barriles diarios. Crecen por supuesto simultáneamente los planes de construir nuevas plantas nucleares. No discuto ahora los efectos o peligros ambientales o climáticos, sino las incertidumbres que desatan en la economía real.
Después de gastar una montaña de oro destruyendo a Vietnam, Nixon sustituyó el oro por billetes de papel, sin que apenas alguien se percatara de las consecuencias. Era tal el desarrollo tecnológico de Estados Unidos, su capacidad de producir mercancías industriales y agrícolas, y en especial su enorme poderío militar, que la sustitución del oro por billetes de papel no constituyó una tragedia. Se produjo una inflación de más del 10 por ciento, que fue controlada. Vino después el rearme de Estados Unidos sufragado con papeles, al final de la guerra fría, y la victoria de la sociedad consumista, que deslumbraba a las naciones con su orgía de bienestar aparente. Con papeles el imperio adquirió gran parte de las riquezas del mundo, donde impone sus leyes, menospreciando la soberanía de las naciones.
El dólar fue perdiendo progresivamente su valor hasta llegar a menos del 6 por ciento en la década del 70. Los expertos están desconcertados respecto a los fenómenos nuevos. Ninguno está seguro de lo que va a ocurrir.
¿Existen o no razones para profundizar en estos temas?
Fidel Castro Ruz
10 de julio del 2007
6:10 p.m.
KÜBA'NIN ÖZELEŞTİRİSİ
7 Temmuz'da Komünist Gençlik Birliği (UJC), Emekçi Öğrenci Tugayı (BET) ile birlikte, sosyal düzen ve eğlence faaliyetleri işlerinde öğrencilerin görev alması doğrultusunda, yerleşim bölgelerindeki ihtiyacı en aza indirmek için seferberlik planları oluşturmaya karar verdi.
Bu karar, aynı gün öğrenci örgütleri ve devlet merkezi yönetim organları tarafından, ayrıca tüm eyaletlerdeki Komünist Gençlik yönetimleriyle de işbirliği yapılarak Emekçi Öğrenci Tugayı'nca masaya yatırıldı.
Alınan kararların sonuçlarına göre; Temmuz ve Ağustos ayları için başlangıçta planlanan 600 bin öğrenciden yalnızca 200 bini harekete geçirilebildi. Tarım alanlarında ve kırsaldaki okulların civarında yeterli çalışma yapılamadı.
Enerji Devrimi kapsamında belirlenen çalışma alanları konusunda bu yıl 7 günlük bir toplantı yapılacak. Sosyal hizmet görevlilerinin yanı sıra, öğrenciler de enerji tasarrufu alışkanlığını halka aşılamak ve ev içi elektrik tesisatlarının gözden geçirilmesi için ev ziyaretleri yapacaklar.
Toplumun spor, eğlence ve kültürel faaliyetlerinin arttırılması da Emekçi Öğrenci Tugayı yönetiminin ele almış olduğu meselelerden bir diğeri. Komünist Gençlik Birliği de, seferberliğe katılanlar ve öteki gençler arasında eğitim ve mücadeleyi teşvik edecek...
***
Ancak, Komünist Gençlik Birliği Ulusal Yönetimi'ni tebrik edemiyorum, hatta Parti'nin Örgütlenme ve İdeoloji birimlerindeki görevlileri de.
Fiziksel güç gerektiren işler, insanda kendiliğinden bir bilinçlilik yaratmaz. Her emekçi farklıdır. Mizacı, düzeni, çalışma biçimi, istikrarı, yakıcı güneşin altında zorlu topraklardaki çalışma koşulları… Götürü iş mi yapıyorlar yoksa emeklerinin karşılığı bir maaşla veriliyor mu; disiplin alışkanlığı var mı yok mu; tüm zihinsel özelliklerinden yararlanıyor mu, başındaki eğitimcilerle ilişkileri nasıl; profesyonel mi yoksa değil mi; emekçi köylü mü yoksa kent kökenli mi... Önemli olan diğer bir nokta da; malına mülküne her tür hizmetine sahip çıkabiliyor mu yoksa dağıtıyor mu... Aslında bunu yapanlar da nasıl hareket edileceğini, konuşulacağını bilen yöneticiler. Her bir emekçinin bu şekilde kişisel özelliklerinin bir araya getirileceği formlar doldurulabilirdi. Bu yüzden ülkemiz vatandaşlarının en çok ihtiyaç duyduğu şey bilgidir, tabii bir bilinçlilik yaratmak istiyorsak...
Kişinin eğilimine göre iş ve eğitim verilmesinin önemini belirten José Martí'nin düşüncesi, üniversite öğrencilerinin, hatta iş gücünde orta seviyenin üzerine çıkmış olanların da katılımını arttırmak için bizi geçmişe götürdü. Bu özellikle kaçınılmaz bir ihtiyaçtır.
Geçmişte, başka iş imkânları ortaya çıkar çıkmaz şekerkamışı tarlalarını terk edenlerin yarattığı boşluğun yerine bir şeyler koymamız gerekiyordu.
Ortalama bilgi düzeyi çok düşüktü, okuma yazma öğreniminden sonra ilköğretim, daha sonraları da orta öğretim rağbet görmeye başladı. Gençlerimiz bunun farkındaydılar, heyecan ve disiplinle çabalarının arttırdılar.
Bugün doktorlarla ve eğitimcilerle başlayan, sosyal hizmet görevlileriyle, kendini bilime adayanlar ve sanat eğitmenleriyle devam eden üstün bir eğitim düzeyi, kariyerinde yükselmek isteyenler için evrenselleştirilmiş üniversite eğitimleri sağlandı.
Eğitimin amacı, bu yıl yalnızca bir iki hafta süresince, onlara sağlanan uygun olanaklarla çalışmaktan keyif almalarını sağlamak ve toplumumuzun acil ihtiyacı olan bilinci uyandırmaktır.
Tüm yıl boyunca dünyada ve Küba'da olup bitenlerin ayrıntılarını ve önemli konularla ilgili bilgileri derlemek zorundayız.
Ekonomi meselesine gelince; bütün ülkelerde neredeyse tüm vatandaşların her şeyden habersiz olduklarını düşünüyorum. Geçen pazartesi varili 77 dolara yükselen petrol fiyatlarının niçin arttığını; buğday gibi iklim koşulları yüzünden değer kazanan ürünlerin fiyatlarının niçin yükseldiğini ve bu artışların nedenlerinin kalıcı mı yoksa geçici bir durum mu olduğunu bilmek kaçınılmazdır aslında. En az tehlike altında olan ihtiyaçların az da olsa risk almaksızın işlerinin büyük bir çoğunluğunda yaygınlaşan bir uygulama olan dönüştürülebilir pesolara tüm işçiler rağbet etmedi. Vatandaşların hepsi yurtdışından bozdurulabilir döviz, yasadışı bir şey almıyor. Fakat tüm halka sunulan karşılıksız ve hayati önem taşıyan hizmetlerle donatılmış bir ülkede bazen sinir bozucu ayrıcalıklar ya da haksızlıklar ortaya çıkıyor, el altından yürütülerek sağlanan yüksek kazançlardan bahsetmiyorum, dolara karşı cevap olacak önlemlerden kaçınmak için Kuzey Amerika banknotlarını diğer para birimlerine çevirerek bizi nasıl kandırdıklarından da...
Eşitliğin olmayışı ve gerekli bilginin yetersizliği en fazla ihtiyaç duyulan sektörlerle ilgili her şey konusunda kritik düşüncelere yer veriyor.
Küba'da karşılıklı dönüştürülebilir peso alanlar (böyle durumlarda miktar sınırlandırılır) ya da yurtdışından döviz alan vatandaşların aynı zamanda karşılıksız temel sosyal hizmetlerden, besinlerden, ilaçlardan yardım paralarıyla ya da çok düşük fiyatlarla diğer tüm hizmetlerden de yararlandıkları şüphesiz. Bunu yanı sıra biz tüm mali yükümlülüklerimizi titizlikle yerine getiriyoruz. Çünkü biz bir tüketim toplumu değiliz, bu yüzden güvenilir, cesur ve bilinçli yöneticilere ihtiyaç duyuyoruz.
Her tür taşıt aracı için benzini sağa sola harcayanlar; yiyecek fiyatlarının devamlı yükseldiğini, tarım ve sanayi için hammadde ve bundan üretilen malın, piyasa fiyatına temin edilmesi gerekirken, çoğunun düşük fiyatlarla herkese dağıtıldığını unutanlar; kanının son damlasına kadar ülkesi için savaşmasının kutsal görevi olduğunu, daimi güvenliği tehdit eden tek bir düşman karşısında savunma araçlarını ve hammaddelerini harcamak zorunda olduğunu unutanlar, Küba'nın bağımsızlığını ve varlığını tehlikeye atabilir. Bununla oyun olmaz!
Televizyonlarda birkaç gündür üst düzey bir bürokrat o mühim sürecin sona erdiğini açıkladığında tüylerimiz diken diken oldu. Her geçen yıl böyle etkinlikler için daha fazla delegasyon gönderiyoruz.
“Bu barbar da nereden çıktı?” dedim kendi kendime. Belki de Sancho Panza'nın Barataria adasından bize gönderdiği bir armağandır!..
Küba'da kendine özgü bu zorlu süreç artık hafifledi fakat dünya çok daha tuhaf bir sürecin içine girdi, ve şu an içinden nasıl çıkacağını düşünüyor. Milyarlarca doları ateşe atıyoruz. Yalnızca görevlerini aksatanlar yüzünden değil, eski Sovyet motorlarından binlnercesini benzinin arttığı bir zamanda makul ödeme kolaylıklarıyla çok daha tasarruflu Çin motorlarıyla değiştirecektik, bu program da yarıda kaldı.
Dünya ekonomisinde ise petrolle eşit giden madenler, tarihinin en yüksek artışını yaptı fakat şu an sert bir düşüşteler.
Özel ve toplu taşıma, inşaat ve tarım araçları için ihtiyaç duyulan yakıtı kısa sürede hiçbir şey karşılayamaz. Gelişmiş ülkelerde her şey makineleşiyor. Çeşit çeşit binanın birbiri ardına dikildiğini gören ziyaretçiler gece gündüz durmaksızın devam edildiğini anlatıyor. Kentler müthiş derecede geliştiriliyor. Bazen diğerlerinin çok uzaklardan toplayıp üretmek zorunda kaldıkları değişik gıda maddelerine, sebze ve meyvelere, içme suyuna ihtiyaç duyan milyonlarca insan gitgide çoğalıyor. Ayrıca her tarafta üç dört şeritli otoyollara, köprülere, mühendislik harikalarına da ihtiyaç duyuyorlar. İki araç arasındaki en ufak bir olay, en basit bir yakın temas her şeyi felce uğratır. Her geçen gün toplu tüketim artıyor, gelişime yardım ise azalıyor.
En kötüsü ise her 1000 kişiye 500'den fazla otomobil düşüyor. BD'de neredeyse bu sayı 1000. Uzak yerlerde yaşıyorlar ya da çalışıyorlar. Her birinin garajı var. Her iş merkezinin kendi otoparkı var. Rafinerilerin durumundan habersizler. Çoğunun geliştirilmeye ihtiyacı var hatta yeni tesisler inşa etmek zorundalar. Rafinerinin hammaddesi petrol; daha da fazla ihtiyaç duyuldukça, büyük maden yatakları ortaya çıkmıyor. Nijerya'da grev, Irak'ta savaş, İran'a tehditler, Avrupa'da eski politik tartışmalar, bir tusunami, bir kasırga fiyatları fırlatıyor. Eski ve yeni, büyük tüketiciler, her defasında milyonlarca varil petrol istiyor. Elbette bunlara paralel olarak yeni nükleer tesisler inşa etme planları artıyor. Şimdi çevreye ve iklime vereceği zararı ya da etkilerini tartışmayacağım, gerçek ekonomide göze çarpan belirsizlikleri de.
Vietnam'ı yakıp yıkarak altın'dan bir dağ kaybeden Nixon, bir kişi bile sonuçları düşünmeden, altın'ı kağıt paranın yerine geçirdi. Kağıt paranın yerini altın'ın alışının bir trajedi yaratmaması BD'nin teknolojik gelişimi, tarım ve endüstride mal, üretim kapasitesi, özellikle de geniş askeri gücü yüzündendir. Kontrol altında tutulan yüzde 10'nun üzerinde bir enflasyon ortaya çıktı. BD yeniden silahlanmasının ardından soğuk savaşın sonuna geldi. Toplumların gözünü kamaştıran bu aşırı refah, tüketim toplumunun zaferidir. İmparatorluk, dünyanın zenginliklerinin büyük bir bölümünü diğer ulusların egemenliklerini yok sayarak ele geçirdi.
Dolar, 70'lerdekine göre yüzde 6'nın da altına inecek kadar değer kaybetti. Uzmanlar yeni olaylar karşısında şaşkın, hiçbiri ne olacağından emin değil.
Şimdi bu meselelerin derinine inmek için nedenler var mı yok mu?
(Discursos e intervenciones del Comandante en Jefe Fidel Castro Ruz, Presidente del Consejo de Estado de la República de Cuba , 11 Temmuz 2007)
( http://www.cuba.cu/gobierno/discursos/2007/esp/f100707e.html )
( Birgün Gazetesi Ön Bahçemiz Sayfası 26/08/2007 çeviri: Gülşah Pilpil )
( http://www.birgun.net/bolum-114-haber-47884.html#haber_basi )