Bolivia, Venezuela, Paraguay y Argentina: una sola y misma amenaza
Bolivia, Venezuela, Paraguay y Argentina: una sola y misma amenaza
Bolivia arde y la derecha, alentada y organizada por Washington, con su escalada de violencia, marcha hacia la guerra civil. Venezuela, a su vez, enfrenta la posibilidad de un golpe militar, con apoyo mediático y empresarial, también orquestado en Estados Unidos. En cuanto a Paraguay, Fernando Lugo denunció la preparación de un golpe de Estado y sigue sometido a la presión del Departamento de Estado que le exige defenestrar a su ministro de Relaciones Exteriores, a quien Washington acusa de estar ligado a Hezbollá y Hamás. Al mismo tiempo, el FMI se opone a que el gobierno paraguayo decida gravar la exportación de soya. Argentina, por su parte, enfrenta un proceso montado en Miami contra un delincuente estadunidense-venezolano que introdujo ilegalmente en Buenos Aires una valija con 800 mil dólares. A pesar de que éstos fueron incautados por la aduana argentina y ahí quedaron sin ser utilizados, y a pesar de tres pedidos de extradición de la justicia bonaerense que ni siquiera recibieron acuse de recibo, el FBI trata de montar un caso para favorecer a la derecha argentina alegando el financiamiento ilegal exterior a la campaña electoral de Cristina Fernández. Todo esto mientras Estados Unidos reactiva su Cuarta Flota que, con el pretexto de combatir el narcotráfico, patrullará no sólo las costas de los países latinoamericanos sino que planea surcar los ríos internos amenazando a Brasil, Uruguay, Ecuador, además de Venezuela, Argentina, Paraguay.
Bolivia expulsó al embajador estadunidense tras probar su conexión con la derecha secesionista de la Media Luna, cuyos bloqueos y terrorismo cortan el suministro de energía a Brasil y Argentina, y amenazan a Paraguay. Venezuela también adoptó la misma medida, Honduras no da el placet al embajador de Washington y Argentina hizo saber que se siente agredida. América Latina está alerta y en tensión.
El agravamiento de la crisis en Estados Unidos y la caída del precio del petróleo y de las materias primas son una amenaza para los gobiernos que desean mantener al menos cierta distancia de Washington. Al mismo tiempo, agudiza la lucha entre los sectores burgueses en cada país y los oprimidos y explotados, y también la disputa por los ingresos estatales y por el poder entre los sectores capitalistas agrarios y financieros unidos al capital financiero internacional y los mucho más débiles que, por el contrario, desean el desarrollo del mercado interno y tratan de apoyarse en la población pobre haciéndole concesiones y mejorando su situación.
Dado que los sectores capitalistas dominantes están unidos al capital extranjero y buscan apoyo en Estados Unidos y los sectores reformistas y distribucionistas vacilan, la defensa del desarrollo y de la soberanía nacional está en manos, exclusivamente, de los indígenas, campesinos, obreros y los sectores más pobres de las clases medias urbanas y rurales. Eso exacerba la discriminación clasista y racista de los capitalistas dominantes, que a veces atrae a sectores populares que se sienten superiores a los “indios” o “negros” y adoptan como propia la ideología de sus patrones. Esa es la base de masas del imperialismo, que no puede invadir con los marines y dirige la guerra sociológica y sicológica utilizando sus medios de información a los que las clases medias reaccionarias les hacen de altavoz. Las clases dominantes locales más reaccionarias, como en el Chile de Salvador Allende, son la infantería de Washington que las dirige por control poco remoto.
Además, la candidata a vicepresidente de McCain, la gobernadora Palin, acaba de declarar que Estados Unidos debe estar listo para la guerra con Rusia (y, por tanto, con China, aliada de Moscú), y Washington ha reanimado la guerra fría en escala mundial. De esta forma parte la decisión de derribar a los gobiernos que, aunque sean capitalistas, no están alineados con el imperialismo. Venezuela, para defenderse, compra armas rusas y Bolivia se apoya en Irán, lo cual convierte a Hugo Chávez y a Evo Morales en blancos inmediatos y directos.
El gobierno boliviano acaba de declarar el estado de sitio en Pando pero busca negociar con la derecha. Sin embargo, en Bolivia la izquierda tiene el gobierno, pero el Estado sigue siendo del capital, como en Venezuela, donde parte del aparato estatal conspira contra Chávez. La derecha boliviana quiere recuperar el poder del Estado apoyándose en una parte de éste contra el presidente indígena. La justicia corrupta no la condenará y la derecha no conciliará ni negociará porque tiene una base de masas racista y fascistizante en Santa Cruz y el apoyo de parte de los aparatos estatales (y de parte del alto mando militar). No hay, por tanto, otra vía para reprimir a la derecha que recurrir a la represión estatal para hacer respetar la Contitución y armar a los campesinos para garantizar la democracia y evitar el asesinato de trabajadores inermes por las bandas racistas armadas.
Es justo evitar en lo posible el derramamiento de sangre y no depender sólo de militares y policías, pero ya corre la sangre de los campesinos y los uniformados son apaleados por los grupos de choque racistas que se envalentonan ante su impunidad mientras en las fuerzas armadas la debilidad política del gobierno da margen al golpismo. Es correcta, por tanto, la advertencia de Chávez de que intervendrá en un conflicto armado si se intenta derrocar al gobierno legítimo de Evo Morales. También Brasil, Argentina, Chile, Ecuador y Perú dan su apoyo “incondicional e irrestricto” a Morales, como debería hacerlo todo gobierno latinoamericano. En nombre de Juárez y de Zapata debemos exigir ese apoyo al gobierno mexicano.
Kaynak: ( http://www.rebelion.org/noticia.php?id=72718)
Bolivya, Venezüella, Paraguay ve Arjantin'de tek ve aynı tehdit
Bolivya yanıyor. Washington tarafından örgütlenmiş sağcılar korkusuz. Bunlar tarafından tırmandırılan şiddet, iç savaşa doğru gidiyor. Venezüella, Amerika Birleşik Devletleri'nden yönlendirilen, iş çevreleri ve medya destekli askeri bir darbe ile karşı karşıya.
Paraguay; Başkan Fernando Lugo, kendisine karşı bir devlet darbesi hazırlığında bulunulduğunu açıkladı. Washington tarafından, Hizbullah ve Hamas ile ilişkisi iddia edilen dışişleri bakanının görevden alması için zorlandı. Ayrıca Uluslararası Para Fonu, hükümetin, soya fasulyesini ihraç etmesine karşı çıktı.
Arjantin; Buenos Aires'e bir valiz içinde illegal olarak 800 bin dolar sokan Amerikalı ve Venezüellalı suçlularla ilgili olarak Miami'de yürütülen bir dava süreci ile karşı karşıya. Arjantin sınırında yakalanan ve başlangıçta tutuklanmalarına ihtiyaç duyulmayan bu suçluların, suçlarını açıkça kabullenmelerine ve Arjantin adaletinin üç kez iadelerini talep etmesine rağmen iade edilmemeleri iki ülke arasında sorun yarattı. FBI, bu olayı kullanarak, Washington, Arjantin Devlet Başkanı Cristina Fernandez'in seçim kampanyasına dışardan illegal finansman sağlandığını öne sürerek Arjantin sağının lehine bir durum yaratmaya çalıştı.
Bütün bu gelişmeler esnasında Amerika Birleşik Devletleri, uyuşturucu kaçakçılığı ile mücadele etme bahanesiyle 4. Filosu'nu yeniden devreye soktu. ABD, 4. Filo'nun yalnızca Latin Amerika sahillerinde değil, Venezüella, Arjantin ve Paraguay'ın yanı sıra Brezilya, Uruguay ve Ekvador topraklarındaki nehirlerde de dolaşacağını söyleyerek bu ülkeleri tehdit etti.
Bolivya hükümeti; Arjantin ve Brezilya'nın enerjisini kesen, Paraguay'ı kesmekle tehdit eden, terör ve abluka uygulayan, Media Luna bölgesinin ayrılıkçı sağ güçler ile ilişkisi kesinleşen ABD elçisini ülkeden kovdu. ABD'ye, aynı şekilde bir sınır dışı da Venezüella'dan geldi. Honduras, Washington'un atadığı elçinin ülkeye girmesi için henüz onay vermedi. Arjantin, Amerika'ya kendisini saldırıya uğramış gibi hissettiğini belitti.
Latin Amerika tetikte ve gergin... Amerika Birleşik Devletleri'ndeki krizin daha da kötüleşmesi, hammadde ve petrol fiyatlarının düşmesi, Washington ile ilişkilerini asgari düzeyde tutan hükümetler için kesin bir tehlike arz ediyor.
Aynı zamanda bu süreçte, her bir ülkede burjuva sınıfları ile haksızlığa uğrayan mazlum halklar ve sömürülenler arasındaki mücadele keskinleşiyor. Devlet gelirlerinin paylaşımının neden olduğu tartışmalar büyüyor. Tarımsal kapitalist sektörlerle, uluslararası mali sermaye ile bütünleşmiş sermayedarlar arasındaki iktidar mücadelesi tırmanıyor. Zayıf sektörler ise iç pazarın büyümesi doğrultusunda, yoksul halka dayanarak, kendi durumlarını taviz vermeksizin iyileştirmeye çalışıyor.
Kalkınmayı ve ulusal bağımsızlığı savunmak, kentsel-kırsal orta sınıfların en yoksul kesimlerinin, özellikle işçiler, köylüler ve yerli halkların ellerinde bulunuyor. Bilinen egemen kapitalist çevreler yabancı sermaye ile bütünleşmiş durumdalar ve Kuzey Amerika'dan destek bulmaya çalışıyorlar. Reformist ve dağıtımcı (esnaf, işyeri sahibi… ç.n) sektörler karasızlık içinde bocalıyor.
Bazen halk kitlerini kendilerine çekenler, “siyahlara” ve “yerlilere” kendilerini üstün hissettirenler, onların modellerini sanki kendi ideolojileriymiş gibi benimseyenler, egemen kapitalistlerin ayrımcı elitist ve ırkçı kesimlerini kızdırıyor.
Emperyalizm halk kitlelerini deniz piyadeleri ile ele geçiremediği için, sosyolojik savaşa yöneliyor. Sosyolojiyi kullanarak medya araçları ile orta sınıfları karşı tepki vermeleri için kendi sözcüsü haline getiriyor. Bunlar emperyalizmi destekleyen yığınları oluşturuyor.
Salvador Allende'nin Şili'sinde olduğu gibi yerel egemen sınıflar daha fazla gericidir. Onlar Washington'un, kısa mesafeden çalıştırılabilen uzaktan kumandalı piyade erleridir.
Başkan adayı McCain'in yardımcısı Vali Sarah Palin, Amerika Birleşik Devletleri'nin Rusya ile savaşmaya hazır olması gerektiğini yeni açıkladı (ve dolayısıyla, Moskova'nın dostu Çin ile). Washington böylece, soğuk savaşı dünya çapında yeniden canlandırmış oldu. Bu mevcut duruma uygun ABD kararlarının bir kısmı, kapitalist de olsalar, emperyalizme müttefik olmayan hükümetleri devirmektir.
Venezüella kendini savunmak için Rusya'dan silah satın alıyor. Bolivya İran tarafından destekleniyor. Bütün bunlar Hugo Chavez ve Evo Morales'i doğrudan ve derhal hedefin merkezine oturtuyor. Bolivya hükümeti, Pando eyaletinde (ülkenin güneyinde, daha fazla “otonomi” isteyen bir valilik, ç.n) kısa süre önce sıkıyönetim ilan etti ve sağcı güçler ile görüşme yapabilme yolları arıyor. Bolivya'da sol hükümet olmasına rağmen devlet hala sermayenin devleti olmaya devam ediyor. Tıpkı Venezüella'da olduğu gibi. Bu ülkede devlet kurumlarının bir kısmı Chavez'e karşı gizlice komplolar hazırlıyor.
Bolivya sağı, yerli başkana karşı olan kesimin sahip olduğu devletin yıpranan gücünü yeniden iyileştirmek ve otoritesini dilediğince sürdürmeyi isterken, ülkenin çürüyen adaleti bunları cezalandıramıyor. Sağ güçler, Evo Morales ile görüşme masasına oturmuyor. Hükümet ile uzlaşma sinyalleri vermiyor.
Çünkü Santa Cruz'da ırkçı ve faşizan grupların dayandığı bir halk kitlesi var. Bu gruplar devlet kurumlarının bir kısmı tarafından (yüksek askeri komuta kademesinin bir kısmı tarafından) destekleniyor.
Sağ grupları durdurmak, anayasaya saygılı olmalarını sağlamak için devlet baskısına başvurmanın dışında başka bir yol yok. Silahsız işçilerin, silahlı ırkçı çeteler tarafından öldürülmesini engellemek, demokrasiyi güvence altına almak ve garanti etmek için köylüleri silahlandırmak gerekiyor.
Mümkün olduğunca kan dökmekten kaçınılmalı ve adil olunmalı. Sadece asker ve polis gücüne de bağlı kalınmamalı. Köylülerin kanını akıtan ve üniformalı personeli hırpalayan ırkçı silahlı gruplar cezasız bırakılmamalı. Bu grupların cezasız kalmaları, onları cesaretlendirir ve hükümet politikasını zayıflatır. Bu silahlı kuvvetler içinde hükümet darbesine bir kapı aralayabilir.
Hugo Chavez'in, “Eğer Evo Morales'in yasal hükümeti silahlı bir müdahale ile yıkılmaya kalkışılırsa, müdahale ederiz” uyarısı doğru ve yerindedir. Brezilya, Arjantin, Şili, Ekvator ve Peru hükümetleri de Evo Morales'e desteklerini açıklamış durumdalar. Latin Amerika'nın diğer bütün hükümetleri de desteklerini açıklamak durumundadırlar.
Bizler de, Emilio Zapata ve Benito Juárez* adına Meksika hükümetinden bu desteği, ısrarla ve hemen talep etmeliyiz.
15 Eylül 2008, La Jornada
*Çevirenin notu: Benito Juárez: 1806–1876 yılları arasında yaşamış Meksika yerlilerinden deneyimli bir politikacı ve devlet adamıdır. Zaman zaman Meksika devlet başkanlığı da yapan Juarez, “İçeride hakka (emeğe), dışarıda barışa saygı” sözünün de sahibidir.
Kaynak: ( http://www.sendika.org/yazi.php?yazi_no=19632)