CUBA Y LA HAZAÑA OLIMPICA IMPAGABLE
CUBA Y LA HAZAÑA OLIMPICA IMPAGABLE
Gánele o no a Liu Xiang en el Nido de Pájaros, Dayron Robles será seguido en su carrera por millones de personas que mirarán hacia Cuba. Robles, nacido en la más oriental de las provincias cubanas, ha tenido acceso a la educación y formación deportista que le puede dar su pequeño país y con ella asombra al mundo. Cuba no tiene millones para pagarle la hazaña a Dayron Robles ni al resto de los que competirán con honor. El honor no tiene precio.
Acaban de inaugurarse los Juegos Olímpicos de Beijín. Vimos un espectáculo estupendo. Luces, imaginación, tecnología, creatividad. Una masiva danza de tambores, de más de 3.000 años de historia, 91.000 espectadores colmando el estadio 'Nido de Pájaros' de la capital china y han vitoreado continuamente. Apelando a un juego de luces modernistas combinadas con el repiquetear de tambores, en un ambiente tenue, los cinco anillos olímpicos quedaron en el centro de la escena y se levantaron levemente, para breves discursos y un espectacular encendido del pebetero en la apertura de los XXIX Juegos Olímpicos de verano de la era moderna.
El mundo espera con ansiedad los enfrentamientos de ases como el chino Lui Xiang y el cubanito Dayron Robles (110 metros con vallas) y el de los 100 metros planos en donde 'gacelas' como el estadounidense Tyson Gay, tendrá un duelo cerrado con los jamaiquinos Asafa Powell y Usain Bolt. ¿Y qué decir de ver en acción al equipo de baloncesto de los Estados Unidos que busca recuperar el cetro perdido en Atenas-2004? Otra que se robará las miradas será Yelena Isinbayeva, en salto con garrocha. Ella buscará no solo el oro olímpico, sino bajar su propia marca mundial de 5,04 metros. Es la fiesta del olimpismo.
Pero al ver desfilar las delegaciones de casi todos los países de la tierra el mundo en que vivimos saltó de inmediato solo al comparar la cantidad de integrantes de las delegaciones y a la población que representan. Una mirada un poquito más a fondo, viendo la tabla histórica de las medallas obtenidas presenta una realidad incuestionable. El medallero favorece a los ricos, que ahora se llevan con ¨guantes de seda¨, pero sin tapujos a los deportistas que a los países pobres tanto cuesta preparar. No son los deportistas de los países ricos quienes van hacia los pobres, el flujo es al revés, en la misma corriente que lleva las riquezas al norte.
El superexclusivo club de los ocho países más ricos de la Tierra, el G-8: EEUU, Rusia, Japón, Alemania, Francia, Reino Unido, Italia y Canadá, acaparan el 60,2% de las medallas de oro en la historia de los JJOO y representan solo el 13% de la población mundial.
Lo mismo ocurre con el continente más rico, Europa, al cual pertenecen algunos países del G-8, que con el 10,7% de la población mundial posee el 60,7% de las medallas doradas. Esto hace a los Juegos Olímpicos prácticamente una fiesta europea con unos cuantos países invitados: EEUU, Australia, Japón, Corea del Sur, Canadá y Cuba. Juntos representan el 92% del total de medallas de oro históricas. Dramático, peor desigualdad que la dada por famoso principio de Pareto, en vez de ser 20:80, es decir que el 20% posee el 80%, aquí el 19% de la población mundial posee el 92%.
El Resto de los países del mundo conformado por los 130 países del llamado el G- 77 apenas araña el 8,4% del total de oros con cerca del 80% de la población del mundo (de éstos, solo Cuba y China representan más del 50% de medallas áureas). América Latina con el 8,4% de la población mundial apenas posee el 2,8% de las medallas de oro, de los cuales Cuba en particular tiene el 54% del total. Únicamente 12 países latinoamericanos han conseguido el oro olímpico, de los dieciséis que han alcanzado alguna medalla de cualquier metal. (http://www.notinat.com.es/verNoticia.asp?id=2199)
También el caso cubano llama a reflexionar. La isla tiene una población de 11,2 millones de habitantes, cerca de 4.4 millones de personas practicaban deportes de manera sistemática en la isla en 2007, aunque de ellas sólo 163 mil 396 lo hacían en el alto rendimiento. Incuestionable evidencia de que en Cuba "el deporte es derecho del pueblo", no es rentado, es un concepto opuesto al profesionalismo.
Ser deportista cubano es sinónimo de calidad y los atletas son perseguidos para convencerlos del valor de ser mercancía. Cuando algunos acceden, el asunto se vuelve política. Es que ¨escapan¨ y los impúdicos traficantes, como sucedió con algunos boxeadores en Alemania, eran comprados porque Fidel Castro debía dejarlos ver, según dijo un empresario alemán.
En apenas dos años la escuadra de boxeo cubana, bien conocida en pujas internacionales, vio cómo cuatro de sus mejores exponentes, campeones olímpicos y mundiales, abandonaban la selección para saltar al profesionalismo.
Por eso en Cuba llaman deserción a los que renuncian a los colores patrios porque ya el tema del deporte se vuelve dinero. El robo de deportistas de este modo ha golpeado disciplinas como el boxeo, beisbol, voleibol, baloncesto y fútbol.
Sólo el fútbol perdió este año a siete jugadores en el torneo preolímpico celebrado en Tampa, Estados Unidos, mientras el voleibol tuvo que renovar dos veces su equipo por razones similares.
Aún así, al margen de cualquier pronóstico de medallas, la historia deportiva escrita por la Isla no tiene paralelo. Los que representan a cubanos de todos los lugares de la geografía isleña saben que hasta quienes no gustan de los deportes siguen lo que está sucediendo, desde la capital de la República hasta los más intrincados rincones donde emplean paneles solares para ver a sus deportistas, muchas veces vecinos de pequeños pueblos.
Gánele o no a Liu Xiang en el Nido de Pájaros, Dayron Robles será seguido en su carrera por millones de personas que mirarán hacia Cuba. Robles, nacido en la más oriental de las provincias cubanas, ha tenido acceso a la educación y formación deportista que le puede dar su pequeño país y con ella asombra al mundo. Cuba no tiene millones para pagarle la hazaña a Dayron Robles ni al resto de los que competirán con honor. El honor no tiene precio.
Kaynak : ( http://islamia.nireblog.com/post/2008/08/08/cuba-y-la-hazana-olimpica-impagable )
Küba'nın paha biçilemez olimpik başarısı
Olimpiyatlarda Küba'yı izleyecek olan milyonlarca insanı, Kuş yuvasında, Çinli atlet Liu Xiang ile Kübalı Dayron Robles'in arasında geçecek olan yarışın heyecanı sardı. Yarışı kim kazanacak? Robles, Küba'nın en doğusundaki şehirlerin birinde doğdu. Küçük ülkesinin ona verebildiği eğitim ve sporcu formasyonu ile dünyayı şaşırtabildi. Küba'nın, Dayron Robles ve onun gibi onurları ile yarışacak olan diğer sporcularının başarıları karşılığında, onlara ödeyebileceği milyonları yok. Zaten onurun fiyatı olmaz…
Pekin olimpiyat oyunlarının açılış töreni yapıldı. Harika bir gösteri izledik. Işıklar, sınırsız hayal, teknoloji ve yaratıcılık. Büyük bir davul şovu, 3000 yılın ötesine uzanan bir tarih, Çin'in başkentinde 91.000 kişilik ‘Kuş kafesi' stadyumu dolu ve sürekli çığlıklar. Davul vuruşları ile birlikte başlayan modern ışıkların büyüsü. Alkış sesleri ve harikulade bir ortam. Beşli olimpiyat halkaları sahnenin ortasından, konuşmalar için belli belirsiz kaldırıldı ve göz alıcı bir ateş brülörü XXIX çağdaş çağ yaz'ının olimpik oyunlarını açtı.
Dünya, Çinli atlet Liu Xiang ve Kübalı Dayron Robles'in (110 metre engellide) arasında geçecek yarışı merakla beklediği gibi, üstün niteliklere sahip diğer kişilerin karşılaşmalarını da bekliyor. 100 metre düz koşuda, Amerikalı ‘ceylan' Tyson Gay'ın, Jamaikalı Usain Bolt ve Asaba Powell ile olacak çekişmesini merak ediyor.
Atina 2004 oyunlarında, kraliyet asasını kaybeden ve onu yeniden elde etmenin yollarını arayacak olan Amerika basketbol takımı ve dünya sırıkla atlamada bütün bakışları üzerine toplayacak; sadece altın madalyayı kazanmak için değil kendi dünya rekoru 5,04 metreyi düşürmemeye çalışacak olan İsinbayeva Yelena'yı heyecanla izleyeceğiz. Bu bir olimpik festival olacak.
Yaşadığımız dünya üzerindeki, hemen bütün ülkelerin delegasyonlarının katıldığı geçit töreninde, sadece temsil ettiği nüfus ile delegasyon üyelerinin miktarı arasında, bir karşılaştırma yapılınca, zengin ve yoksul ülkeler arasındaki farklılık hemen kendini gösterdi. Elde edilen madalyaların tarihi tablosuna, biraz daha derinden baktığımızda, tartışılmaz gerçeği gördük. Madalya sahipleri, uygun durumlarından dolayı zenginleri desteklediler Şimdi onlar Çin'e “ipek eldivenler” ile taşındılar. Oysa fakir ülkelerin hilesiz sporcularının, hazırlanmalarının bile nelere mal olduğunu aşikâr. Yoksul ülkelere doğru gidenler zengin ülkelerin sporcuları değil. Aynı akımın içinde, geriye doğru bir akıntı bütün zenginlikleri kuzeye götürmedi mi?
Yeryüzünün en zengin sekiz ülkesinin, seçkin kulübü G-8: ABD, Rusya, Japonya, Almanya, Fransa, İngiltere, İtalya ve Kanada dünya nüfusunun sadece %13'ne temsil etmelerine rağmen, olimpiyat tarihi boyunca verilen altın madalyaların % 60,2'ne sahip oldular.
Aynı şey G-8 ülkelerinin bazılarına da sahip olan zengin Avrupa kıtasında yaşandı. Avrupa dünya nüfusunun % 10,7'ne oluşturmasına karşın, altın yaldızlı madalyaların % 60,79'na sahip. Bu sonuçlar aslında bize, olimpiyat oyunlarının; “Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Kanada, Güney Kore, Avustralya ve Küba'nın da davetli bulunduğu, Avrupa'ya ait bir festival” olduğunu gösterdi. Bu ülkeler şimdiye kadar verilen tarihi altın madalyaların %92'sine sahip. Dramatik! Durum 20:80 yerine, yani yüzde yirminin, yüzde seksene sahip olduğu Pareto* ilkesi tarafından belirlenmiş eşitsizlikten, daha da kötü. Burada, dünya nüfusun %19'u madalyaların %92'ne sahip oluyor.
Dünyanın geri kalanı ve kendilerini G -77 olarak adlandırılan 130 ülkesi, yer kürenin %80 nüfusunu oluştururken, altın madalyaların toplamının %8,4'üne (bunların da %50'den fazlası Küba ve Çin ait) zar zor sahip olabildiler. Dünya nüfusunun %8,4 Latin Amerika'da. Oysa bu kıtanın sahip olduğu altın madalyaların oranı sadece %2,8 ve bu oranın yüzde %54'ü de Küba'ya ait. 12 Latin Amerika ülkesi, olimpiyatlarda, yalnızca 16 adet altın madalya elde edebildi. Bazı bronz ve gümüş madalyaları almayı da başarabildiler. (http://www.notinat.com.es/verNoticia.asp?id=2199)
Küba'nın spor alanındaki bu başarısı bizleri düşündürmeli. Adanın nüfusu 11,2 milyon. Yalnızca 2007 yılında, sistematik olarak spor yapanların sayısı 4,4 milyon. Bunların 163 bin 396'sı alanlarında yüksek performans göstermiş kişiler. Adada “halkın spor yapma hakkı” tartışılmazdır. O bir kâr alanı değildir. Küba sporu profesyonelliğe karşıdır.
Küba'da sporcu olmak kalite ile eş anlamlıdır. Kübalı atletleri kandırmak, onları mal durumuna düşürmek için, peşleri hiçbir zaman bırakılmadı. Ne zaman birileri bunu kabul ederse, mesele siyasi bir olaya dönüştürüldü. Almanya'ya giden birkaç boksörle yaşanan olayda olduğu gibi, onların “Küba'dan kaçtıkları” söylendi. Sonra da utanmaz satıcılar, “onlar kaçmadılar satın alındılar” diyerek Fidel Castro'nun, onların kendisiyle görüşme taleplerini kabul etmesini isteyebildiler (Para karşılığı Almanya'ya giden 4 boksör, ülkelerine geri dönmek için, Fidel Castro ile görüşme talebinde bulunmuşlar ve bir işadamı onların kaçmadığını, satın alındıklarını söyleyerek Fidel'in onların affetmesini istemişti; -ç.n).
Küba boks takımı, profesyonel ringlere çıkmak için dünya ve olimpiyat şampiyonluklarını terk eden dört iyi arkadaşlarının, iki yılda içinde, ünlü uluslararası mezat pazarlarına nasıl düştüklerini henüz yeni gördüler. Onlar ülkelerinin renklerini para için terk ettiler. Kübalılar, onları “deserción” (davadan kaçanlar) ismiyle anıyorlar. Sporcu hırsızları, futbol, basketbol, voleybol, beysbol, boks gibi sporların disiplinini, düzenini bozdu.
Küba, bu sene Amerika Birleşik Devletleri, Tapma şehrinde gerçekleştirilen, olimpiyatlar öncesi turnuvada, yedi futbolcusunu kaybetti. Benzer nedenlerle voleybol takımını da iki kez yenilemek zorunda kaldı.
Benzeri bulunmayan bu küçük ada tarafından yazılmış, onun spor tarihi, tüm bunlara rağmen, bize bu seneki olimpiyat sonuçlarını, tahmin etme fırsatını veriyor. Ada coğrafyasının her tarafından gelen ve adalıları temsil etmek için yarışacak olan sporcular, devam etmekte olan oyunlardan, hiç kimsenin kendileri kadar yarışmalardan hoşlanmadıklarını çok iyi biliyorlar. Adalılar, cumhuriyetin başkentinden ülkenin en girift köşelerine kadar sporcularını; güneş panellerinden faydalanarak, çoğu kez de yakın küçük kentlerdeki komşularına giderek gururla izleye çekler.
Olimpiyatlarda Küba'yı izleyecek olan milyonlarca insanı, kuş yuvasında, Çinli atlet Liu Xiang ile Kübalı Dayron Robles'in arasında geçecek olan yarışın heyecanı sardı. Yarışı kim kazanacak? Robles, Küba'nın en doğusundaki şehirlerin birinde doğdu. Küçük ülkesinin ona verebildiği eğitim ve sporcu formasyonu ile dünyayı şaşırtabildi. Küba'nın, Dayron Robles ve onun gibi onurları ile yarışacak olan, diğer sporcularının, başarıları karşılığında, onlara ödeyebileceği milyonları yok. Zaten onurun fiyatı olmaz…
Kaynak : ( http://www.sendika.org/yazi.php?yazi_no=18709 )