EL SILENCIO CÓMPLICE
EL SILENCIO CÓMPLICE
El mundo no puede darse el lujo de permitir que el drama de la guerra de la OTAN contra Yugoslavia sea olvidado por el silencio de quienes fueron actores y cómplices importantes de aquel brutal genocidio.
En la reunión de Clinton con Aznar el 13 de abril de 1999 en la Casa Blanca, donde se tomó la decisión de intensificar los bombardeos y se sugirió por Aznar atacar la televisión, la radio y otros puntos que costarían la vida a incontables civiles indefensos, estaban el presidente Clinton , el Consejero de Seguridad Nacional Sandy Berger , la Secretaria de Estado Madeleine Albright y otros colaboradores cercanos al Presidente, entre ellos el que recibió de Berger la orden de no tomar nota cuando se hablaba de Cuba.
Tal vez en declaraciones de prensa o en algún libro o memoria, algunos de ellos escribiera aisladamente sobre la aventura, pero no en el contexto de la situación de peligro real y guerras suicidas hacia los que Estados Unidos conduce a la humanidad. Existen documentos secretos para ser publicados dentro de 200 años como legado histórico de algún Presidente, cuando al paso que vamos ya no habrá publicidad ni lectores.
Han transcurrido menos de diez años desde entonces.
En Europa y en otras partes tienen muchos cómplices que guardan silencio.
Después del tercer mensaje a Milosevic , visitó Cuba el Ministro de Transporte de Italia, a quien recibí y con el que abordé directamente el asunto de la guerra contra Yugoslavia el 30 de marzo de 1999.
A continuación lo que le dije, según notas tomadas de nuestra conversación en presencia del personal de mi Oficina y del Ministerio de Relaciones Exteriores:
“Comencé preguntándole por qué habían invadido a Serbia. Cómo iban a encontrar una solución. Que en mi opinión era un gran error y los conduciría a un callejón sin salida si los serbios resistían. ¿Qué necesidad tenía Europa de desintegrar a Yugoslavia, que había llevado a cabo muchas reformas y que, estrictamente hablando, finalizada la Guerra Fría, no podía ser calificada como un Estado comunista ni mucho menos enemiga de Europa? Que Europa, por satisfacer la demanda del gobierno alemán, había promovido y apoyado la separación de Croacia, donde en realidad, durante la Segunda Guerra Mundial la Alemania nazi organizó los temibles grupos chetniks que cometieron infinidad de crímenes y masacres contra los serbios y el movimiento de liberación dirigido por Tito.
“Por esta complacencia y falta de previsión política, en medio de la euforia de los días de crisis del campo socialista y de la URSS, Europa desintegró a Yugoslavia, lo que condujo a episodios sangrientos y de modo especial a la larga y cruenta guerra de Bosnia y finalmente a la actual guerra de la OTAN contra Serbia. Como se había producido también la separación de Macedonia, que significó la mutilación de la mayor parte de la República Federativa de Yugoslavia. De este modo solo restaban Serbia, Montenegro y Kosovo.
“Como se conoce, durante decenas de años la población de origen albanés de Kosovo no cesó de crecer hasta constituir una amplia mayoría. Que en vida de Tito, bastante antes de su muerte, muchas familias serbias abandonaron Kosovo buscando seguridad ante numerosos actos de violencia que grupos extremistas de Kosovo cometían contra ellas. Se produjo en aquella época contra los serbios que vivían en Kosovo lo que hoy se califica como limpieza étnica.
“La innecesaria y sangrienta desintegración de Yugoslavia estimuló y desató los conflictos latentes entre la mayoría de origen albanés y la minoría serbia de Kosovo, que están en la base del problema actual.
“El pueblo serbio constituye el núcleo fundamental de lo que resta de la antigua Yugoslavia. Es un pueblo combativo y valiente que ha sido extraordinariamente humillado. Tenía la convicción de que Serbia habría aceptado una solución honorable y pacífica al problema de Kosovo sobre la base de una amplia autonomía.
“Los grupos moderados de Kosovo, actuando de forma inteligente y constructiva, apoyaban esa solución puesto que la presencia de una gran mayoría de población de origen albanés haría posible más tarde o más temprano el surgimiento de un Estado independiente por vías pacíficas. Europa sabe perfectamente que los grupos extremistas de Kosovo no querían esa solución; exigían la inmediata independencia y para ello deseaban la intervención de las fuerzas de la OTAN.
“Es injusto cargar toda la responsabilidad sobre Serbia. Serbia no ha invadido ningún país soberano. Se ha opuesto, en esencia, a la presencia militar de tropas extranjeras en su territorio. A lo largo de meses, especialmente en las últimas semanas, no se hizo otra cosa que amenazarla constantemente. Se le exigía la rendición incondicional. A ningún país se le puede tratar de esa forma, y menos aún al pueblo que en los tiempos de la Europa ocupada luchó con más heroísmo contra los nazis y tiene gran experiencia en la guerra irregular.
“Si los serbios resisten ?y tengo la convicción de que van a resistir?, a la OTAN no le quedaría otra alternativa que un genocidio; pero un genocidio que no tendría éxito por dos razones:
“Primero: no podrían derrotar al pueblo serbio si aplica toda su experiencia y su doctrina de lucha irregular.
“Segundo: La opinión pública de los propios países de la OTAN no lo permitiría.
“No es cuestión de divisiones acorazadas, bombarderos invisibles, misiles Tomahawks y Cruceros o cualquier otra arma de las llamadas inteligentes. Tendría que lanzarse un misil o una bomba por cada hombre capaz de portar un fusil, una bazuka o un arma antiaérea portátil. Todo el poder de la OTAN en ese caso estaría de más. Hay guerras de las galaxias y guerras en tierra. Pese a todos los adelantos tecnológicos, el combatiente individual tendría el peso principal en ese tipo de lucha.
“Aparte de Kosovo, un problema mucho más grande se está gestando en perjuicio de los intereses de Europa y del mundo. A Rusia se le ha humillado terriblemente. La OTAN avanzó ya hasta las fronteras de lo que fue la URSS. Promete incluir a otros Estados del antiguo campo socialista, e incluso a los países bálticos que fueron parte de la Unión Soviética. Los rusos tienen toda la razón para pensar que no se detendrían hasta las murallas del Kremlin.
“Los rusos son eslavos al igual que los serbios, y este sentimiento es muy fuerte entre esos pueblos. Los ataques contra Serbia constituyen para ellos una enorme humillación, y han provocado más que ningún otro hecho profundos y justificados sentimientos de inseguridad no sólo para ellos sino también para otros países como la India y China, que lógicamente tratarán de unirse a Rusia para garantizar su seguridad. No creo que los rusos dejen de hacer todo lo que sea necesario para preservar una capacidad de respuesta como única garantía ante lo que está ocurriendo.
“Ni Europa ni el mundo, con sus actuales y agobiantes problemas económicos, ganarían absolutamente nada con este curso de los acontecimientos.
“Hace breves días, en la madrugada del viernes 26 de marzo, al regresar anticipadamente de Colombia hacia la URSS, hizo escala en el Aeropuerto de La Habana, el Presidente de la DUMA del Estado de la Federación Rusa, Guennadi Selezniov . Por mi propia iniciativa abordé estos problemas. Le dije que no había ninguna solución militar posible, que sin duda cualquier esfuerzo por apoyar militarmente a Serbia conduciría inevitablemente a una guerra general, por cuanto los únicos medios con que cuentan hoy para hacerla no son los convencionales; que la batalla era de carácter político y no militar.
“El propio Selezniov informó públicamente sobre este punto de vista que le comuniqué.
“Tanto Europa como el mundo tienen el deber de buscar esa solución que, aunque difícil y compleja, es perfectamente posible. Si en vez de dedicarse por entero a amenazar a Serbia con terribles bombardeos hubiesen presionado a los extremistas de Kosovo, se habría podido encontrar esa solución. Sólo la OTAN puede frenar a los extremistas de Kosovo si lo hace de forma franca y categórica. No se trata de utilizar las armas para ello, sino de advertirlo de tal forma que no les quepa la menor duda de que no contarán con su apoyo. Indiscutiblemente que las bombas que se lanzan sobre Serbia desde hace una semana no contribuirán jamás a ese esfuerzo disuasivo.
“Por otro lado, considero un grave error de la política que tanto Estados Unidos como Europa están siguiendo de mantener a Rusia al borde del abismo en el campo económico, tratando de imponerle las fórmulas imposibles del Fondo Monetario Internacional.
“Occidente no habla de los 300 mil millones de dólares que han sido robados en Rusia y trasladados a Portugal, España, Francia, Italia, Austria y otros países. Quince veces más que la mísera suma de 20 mil millones que lleva ya meses discutiéndose como préstamo del Fondo Monetario Internacional. De ese saqueo despiadado de las riquezas rusas, Occidente no está exento de culpa con los métodos y modelos de políticas económicas que recomendó o impuso a Rusia.
“Una explosión interna en Rusia sería catastrófica. A esto se añade el avance de la OTAN que ya mencioné, el proyecto de cancelar el Acuerdo sobre Defensa Antimisiles Estratégicos, y ahora la increíble humillación del ataque lanzado por las poderosas fuerzas de la OTAN contra un pequeño país como Serbia.
“Que estaba contra todo tipo de genocidio o de matanza, vengan de donde vengan, y que todas las etnias y religiones deben ser acreedoras, sin excepción alguna, al respeto de su derecho a la vida, la cultura y la paz.
“Si me he tomado la libertad de explicar esto es porque pienso en el deber de advertir estos peligros y la necesidad de solucionarlos. Exponerlo no perjudica absolutamente a nadie y puede beneficiar, en cambio, a todos. Reiteré mi convicción de que los serbios resistirán, y que aunque no resulta nada fácil negociar con un país sobre el que se han lanzado miles de bombas y cuyo honor, dignidad y economía han sido duramente golpeados, una solución pacífica es a mi juicio posible.
“A la OTAN ya no le quedan prácticamente objetivos militares que golpear, tal vez solo tropas concentradas o en movimiento, y nada es más fácil en el mundo que dispersarlas para desarrollar otro tipo de guerra sin que puedan destruirlas con golpes aéreos.
“Europa sabe que la lucha por tierra sería muy costosa en vidas humanas y además inútil. Que si los serbios aplican la propia concepción que nosotros aplicaríamos en nuestro país en caso de una invasión de Estados Unidos, en lo cual demostraron ya extraordinaria experiencia, la guerra desatada por la OTAN sería inútil y repulsiva, destinada a la condena universal contra un genocidio en pleno corazón de Europa.”
Hoy es un glorioso día patrio, la fecha en que Carlos Manuel de Céspedes inició la guerra de independencia contra la metrópoli española.
En su ejemplo se inspiraron las generaciones posteriores de cubanos. La lección que nos impone es el deber de pensar y luchar contra los peligros que amenazan en la actualidad a la especie humana.
Fidel Castro Ruz
10 de octubre de 2007
7:55 p.m.
SESSİZ SUÇ ORTAKLIĞI
NATO'nun Yugoslavya'ya trajik saldırısının, bu vahşi soykırımın failleri ve suç ortaklarının suskunlukları sayesinde dünya kamuoyunca unutulmasına izin verilmemeli.
13 Nisan 1999'da ABD Başkanı Clinton, Ulusal Güvenlik Danışmanı Sandy Berger, Dışişleri Bakanı Madeleine Albright ve Başkan'ın diğer yardımcıları --Berger'in, Küba tartışıldığında not almaması gerektiğini bildirdiği görevli de aralarında olmak üzere-- dönemin İspanyol Başbakanı Aznar ile Beyaz Saray'da bir toplantı düzenlemişlerdi. Bombardımanın yoğunlaştırılmasına yönelik karar burada alındı, Sırbistan televizyon, radyo ve benzer kurumlarının bombalanmasını da Aznar önerdi ve tüm bu kararların sonucu da sayısız savunmasız sivilin yaşamını yitirmesi oldu.
Oradaki şahısların bir kısmı basın açıklamaları yoluyla, bir kitapta veya anılarında, giriştikleri bu maceradan bahsetmiş olabilirler. Ama hiçbiri ABD'nin dünyayı nasıl tehlikeli bir mecraya ve savaşlara sürüklediğine işaret etmiyordu. Belki bundan 200 yıl sonra bir ABD Başkanı o gizli belgeleri yayınlayabilir, ama herhalde, bugünkü gidişata bakılırsa, o zamana kadar ne yayınlar ne de okuyucular kalmış olacaktır.
Üzerinden on yıldan az vakit geçti.
Avrupa'da ve başka yerlerde, hâlâ seslerini çıkarmayan çok sayıda suç ortakları var.
Miloseviç'e üçüncü mesajım iletildikten sonra İtalyan Ulaştırma Bakanı Küba'yı ziyaret etmişti. Kendisiyle 20 Mart'ta buluştuğumda, doğrudan Yugoslavya'ya karşı savaş mevzuuna girdik.
Aşağıda yer vereceklerim kendisine söylediklerimin bir özetidir ve yardımcılarım ve Dışişleri Bakanlığı görevlilerinin huzurunda alınmış notlara dayanmaktadır.
"Önce Sırbistan'ı niye işgal ettiklerini ve bir çözüme nasıl ulaşacaklarını sordum. Kanaatimce bunun ağır bir hata olduğunu ve Sırp tarafı direnecek olsa fena bir çıkmaza düşecekleri söyledim. Yugoslavya'yı niye parçaladıklarını sordum, nitekim Yugoslavya çok sayıda reform gerçekleştirmiş bir ülkeydi ve Soğuk Savaş da bittiğine göre "komünist bir devlet" veya Avrupa düşmanı bir devlet de sayılmazdı. Ona, Avrupa devletlerinin Hırvatistan'ın Yugoslavya'dan ayrılmasını teşvik ettiklerini söyledim. Bu Alman hükümetinin talebiydi, çünkü İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası o korkunç çetnik çetelerini
orada örgütlemiş, ve Sırplara ve Tito'nun liderlik ettiği kurtuluş hareketine karşı sayısız suç işlettirmişti.
"Sosyalist bloğun ve Sovyetler Birliği'nin krizde olduğu o coşkulu günlerde, o gönül rahatlığı içinde ve siyasi körlük sayesinde Avrupa, Yugoslavya'yı parçaladı. Bosna'daki uzun ve şiddetli savaş ve sonunda da NATO'nun Sırbistan'a şu anki saldırısı gibi kanlı olayların önünü açmış oldu. O vakte kadar Makedonya da ayrılmıştı ve böylece Yugoslavya Federasyonu'nun çoğu parçalanmış oluyordu. Kala kala Sırbistan, Karadağ ve Kosova kalmıştı.
"Herkesin bildiği üzere, Kosova'daki Arnavut kökenli topluluk durmaksızın büyüyerek sonunda geniş çoğunluğu teşkil eder olmuştu. Tito'nun zamanında, ölümünden çok önce, Kosova'daki birçok Sırp aile, oradaki aşırı grupların kendilerine karşı uyguladıkları şiddetten kurtulmak için Kosova'yı terketmişlerdi. O dönemde Kosova'da Sırplar, bugünün tabiriyle etnik temizliğe maruz kalmışlardı.
"Yugoslavya'nın manasız ve kanlı parçalanması Arnavut çoğunluk ile Kosova'nın Sırp azınlığı arasındaki, bugünkü sorunun kaynağını oluşturan çelişkileri de tetikledi.
"Sırp halkı eski Yugoslavya'nın mirasının çekirdeğini oluşturuyor. Sırplar çok aşağılanmış, ama mücadeleci ve cesur bir halktır. Eğer geniş otonomi teklif edilmiş olsa Sırpların Kosova ile onurlu ve barışçıl bir anlaşmayı kabul edeceklerine kaniyim.
"Kosova'nın ılımlı toplulukları, akılcı ve yapıcı bir tutum sergileyerek böylesi bir anlaşmayı desteklediler, ne de olsa geniş bir Arnavut çoğunluğun varlığı eninde sonunda bağımsız bir devletin doğuşunu mümkün kılacaktı. Avrupa, Kosova'daki aşırı grupların böylesi bir anlaşmayı arzu etmediklerini biliyordu, onlar acil bağımsızlık talep ediyor ve bunun için de NATO güçlerinin müdahalesini istiyorlardı.
"Bu durumun tüm mesuliyetini Sırbistan'ın üstüne yıkmak haksızlık olacaktır. Sırbistan egemen bir ülkeyi işgal etmedi. Yaptığı, özünde, topraklarına girmiş yabancı silahlı güçlere karşı koymaktı. Aylardır, özellikle de son haftalarda, sürekli tehdit altındadır. Koşulsuz teslim olmaya zorlandı. Hiçbir ülkeye böyle davranılamaz, hele de Avrupa'nın işgal günlerinde Nazilere karşı kahramanca savaşmış, gerilla savaşımında tecrübeli bir halka böyle davranılamaz.
"Eğer Sırplar direnecek olursa -ki direneceklerine kaniyim- NATO'nun soykırıma girişmek dışında bir seçeneği kalmayacaktır. Ama böylesi bir adım da iki nedenle başarısızlığa uğrar: Birincisi, eğer Sırplar gayri nizami savaş konusunda tüm tecrübelerini ortaya koyacak olurlarsa, NATO'nun Sırpları yenmesi mümkün olmayacaktır.
"İkincisi de, NATO üyesi ülkelerin kendi kamuoyları da böylesi bir adım atmalarına izin vermeyecektir.
"Silahlı birlikler, hayalet bombardıman uçakları, Tomahawk ve Cruise füzeleri ve her türlü -sözde akıllı- silah yetersiz kalacaktır. Eli tüfek, bazuka veya herhangi bir taşınabilir uçaksavar silah tutan her kişi için ayrı bir füze veya bomba yollamaları gerekir. NATO'nun tüm gücü bu koşullarda nafile olurdu. Yıldız savaşları ayrı, kara savaşı ayrı. Çünkü ileri teknoloji donanımları bir yana, böylesi bir savaşın en önemli öğesi bireysel savaşçılar olurdu.
"Bu arada Kosova'nın da ötesinde, Avrupa'nın ve tüm dünyanın çıkarlarını tehdit eden çok ciddi bir sorun doğmakta. Rusya fena halde küçük düşürülmüş durumda. NATO şimdiden eski SSCB'nin sınırlarına dayanmış durumda ve eski sosyalist bloğun parçası olan diğer ülkeleri de, hatta SSCB üyesi Baltık ülkelerini de arasına katma sözü veriyor. Ruslar, NATO'nun Kremlin'e varıncaya kadar durmayacağını düşünmekte haklılar.
"Sırplar gibi Ruslar da Slav ve bu halklar arasında birbirine bağlılık hissi çok güçlü. Dolayısıyla Sırbistan'a yapılan saldırılar Ruslar için de çok gurur kırıcı. Ayrıca bu bombardımanlar haklı olarak çok yoğun bir emniyetsizlik hissine yol açtı ve yalnızca Ruslar arasında değil, güvenlikleri için her halükarda Rusya ile beraber saf tutacak olan Çin ve Hindistan'da da. Rusların, karşılık verme kapasitelerini muhafaza etmek için -ki bu koşullarda tek garantileri bu kapasite olacaktır- ellerinden geleni yapacaklarına eminim.
"Ne Avrupa ne de dünyanın geri kalanı, hele de mevcut yoğun iktisadi sıkıntıları içinde, böylesi bir süreçten kazançlı çıkabilir.
"Rusya Federasyonu Meclisi Duma'nın Başkanı Gennadi Selezniov birkaç gün evvel, 26 Mart sabahı, Kolombiya'dan Rusya'ya dönerken Havana havaalanına uğramıştı. Kendi girişimimle kendisiyle bu konuları konuştuk. Askeri bir çözümün mümkün olmadığını ve Sırbistan'a askeri yardımda bulunmanın şüphesiz genel bir savaşa yol açacağını, çünkü bugün böylesi bir savaşı konvansiyonel yöntemlerle sürdürmenin mümkün olmadığını kendisine aktardım. Ayrıca savaşın askeri değil siyasi karakterli olduğunu söyledim.
"Selezniov kendisiyle paylaştığım bu görüşü kamuoyuna da açıkladı.
"Hem Avrupa hem de dünyanın geri kalanı bir çözüm bulmaya yükümlüdür. Ve çözüm zor dahi olsa tamamıyla mümkündür. Eğer tüm çabalarını Sırbistan'ı korkunç bombardımanlarla tehdit etmeye vakfetmiyor olsalar, Kosova'daki aşırı topluluklara baskı yapıyor olsalar, bir çözüme rahatlıkla erişilebilirdi. Kosova'daki aşırıcıları kontrol altında tutacak samimi ve tavizsiz çabayı ancak NATO gösterebilir. Bu amaca silah zoruyla ulaşılamaz, ama aşırı güçlere, NATO'nun kendilerini desteklemediğine dair çok açık bir uyarı verilebilir. Sırbistan topraklarına bir haftadır yağdırılan bombalarsa bu çabalara kesinlikle olumlu bir katkıda bulunamaz.
"Buna ek olarak, ABD ve Avrupa'nın Rusya'ya IMF'nin bozuk reçetelerini dayatmak suretiyle bu ülkeyi ekonomik olarak sürekli uçurumun kıyısında tutmalarının da ciddi bir siyasi hata olduğuna inanıyorum.
"Batı, Rusya'dan çalıp da Portekiz, İspanya, Fransa, İtalya, Avusturya ve diğer ülkelere aktardığı 300 milyar dolardan hiç söz etmiyor. Bu meblağ, IMF'nin aylardır tartışadurduğu 20 milyar dolarlık o lafını etmeye değmeyecek borç miktarının on beş katıdır. Bu model ve politikaları Rusya'ya tavsiye eden veya zorla kabul ettiren Batı, Rusya'nın zenginliklerinin acımasızca yağmalanmış olmasının da sorumluluğunu taşıyor.
"Rusya'da bir iç patlama felaket olurdu. Daha önce bahsettiğim NATO'nun tecavüzü, Stratejik Anti-Füze Savunma Anlaşması'nın feshi önerisi ve NATO gibi saldırgan bir gücün Sırbistan gibi küçük bir ülkeye karşı başlattığı saldırı ve bunun yarattığı aşağılanma hissi de cabası.
"Kendisine, faili kim olursa olsun her türlü soykırım ve katliamın karşısında olduğumu ve istisnasız tüm etnik grup ve din mensuplarının barış içinde yaşama ve kültürlerini yaşatma haklarının olduğunu söyledim.
"Size bu konuyu açıklamaya kalkıştıysam, sizi bu tehlikeler ve çözüm ihtiyacı konusunda uyarmayı görev bildiğim içindir. Bu meseleleri masaya yatırmak zarar getirmediği gibi, aksine, herkes için yararlıdır. Sırpların direnecekleri ve barışçıl bir çözümün mümkün olduğu konusundaki inancımı tekrarladım. Tabii üzerine binlerce bomba atılmış ve onuru, gururu ve ekonomisi ağır bir darbe yemiş bir ülke ile müzakere etmek her ne kadar zor da olsa.
"Zaten pratik olarak NATO'nun vuracağı daha fazla hedef kalmamıştır. Kala kala toplu halde bulunan veya hareket halinde askeri birlikler kalmıştır ve bu birlikler için dağılıp, hava saldırılarınca yok edilmelerini olanaksız kılacak bir savaş yürütmek hiç zor değildir.
"Avrupa devletleri kara savaşının insan maliyetinin çok yüksek olduğunu ve dahası sonuçsuz kalacağını bilmektedirler. Ayrıca Sırpların, ABD'nin bizim ülkemizi olası bir işgali durumunda başvuracağımız stratejiyi kullanmaları durumunda -ki bu alanda ciddi tecrübeleri mevcuttur- NATO'nun savaşı beyhude olacak ve Avrupa'nın göbeğinde, her yerde ciddi tepki doğuracak bir soykırım olacaktır."
Bugün ülkemiz için şanlı bir gün: Carlos Manuel de Céspedes'in İspanya başkentine karşı bağımsızlık savaşı başlattığı gün.
O, kendisini takip eden kuşaklar için hep bir ilham kaynağıydı. O bize, bugün insan soyunu tehdit eden tehlikeleri kavrayıp bunlara karşı durma görevini öğreten kişiydi.
Fidel Castro Ruz
10 Ekim 2007
(Discursos e intervenciones del Comandante en Jefe Fidel Castro Ruz, Presidente del Consejo de Estado de la República de Cuba , 10 Ekim 2007)
( http://www.cuba.cu/gobierno/discursos/2007/esp/f101007e.html )
( Prensa Latina 15/10/2007 çeviri: )
( http://www.plturkce.org/index.php?yazi_id=1658 )