Declaración de la Sociedad de Economía Política y Pensamiento Crítico Latinoamericano ante la crisis económica mundial
Declaración de la Sociedad de Economía Política y Pensamiento Crítico Latinoamericano ante la crisis económica mundial
Vivimos una crisis estructural del sistema capitalista. No es hora de creer en su salvataje, pero sí de trabajar para su transformación. Los pueblos latinoamericanos se han visto obligados, más de una vez, a socorrer a los banqueros a costa de sus sufrimientos. Es hora de cambiar la historia y no repetir el rescate de los financistas. Nuestra prioridad son las necesidades populares.
La crisis económica que se deriva de la financiera y que está en curso en estos días puede prolongarse por mucho tiempo. No es posible establecer, seriamente, el tiempo en que ella se mantendrá y la forma de su desarrollo, pero lo que se puede decir es que es la más grave y más profunda desde 1929/30, que se propaga a una velocidad mucho mayor que aquella por poseer un carácter totalmente global.
Hay que decir, además, que la crisis económico-financiera actual ocurre dentro de un contexto de múltiples otras crisis, como la de los alimentos, de las materia primas, de la energía, del ambiente y, también, de una crisis militar donde no se descarta el uso de armas de destrucción masiva.
La economía norteamericana, en razón de sus tres deudas (privada, pública y con el exterior) se encuentra en riesgo de fuerte inestabilidad. Su hegemonía económica está debilitada y cuestionada. Su hegemonía geoestratégica sobrevive, aunque ya ha sufrido reveses significativos. Por las mismas razones, el momento actual es particularmente peligroso para toda la humanidad ya que EEUU no renuncia a la hegemonía y dominio unipolar en los diferentes campos. Ese país intenta incluso mantener su hegemonía ideológica y cultural, que sin duda se ve afectada por las contradicciones que surgen de la misma crisis a nivel interno y con sus aliados.
A partir de la crisis, se agudizará la contradicción antagónica con el capitalismo a escala global. Se abre un extenso periodo de convulsiones cuyos resultados están abiertos. Las clases dominantes intentaran reconstituir el sistema con mayores niveles de explotación de los trabajadores, quienes deberán fortalecer sus organizaciones para enfrentar esa agresión. América Latina ha sido el subcontinente que mayor resistencia opuso al neoliberalismo escenario también de grandes rebeliones populares. La experiencia social y política acumulada en algunos de nuestros países puede marcar un camino en la articulación de esa necesaria respuesta.
Los gobiernos neoliberales y social liberales de nuestra región, aun los llamados “progresistas”, mantendrán su creencia en la lógica del capital y su intervención buscara preservar el funcionamiento del mercado capitalista y el dominio de las empresas transnacionales que ocupan nuestros territorios. Permitirán la quiebra de una u otra gran empresa especulativa o productiva, pero intervendrán inmediatamente en aquellas que puedan poner en riesgo la lógica del capital en el ámbito de su país. Eso significa que seguirán permitiendo y aun promoviendo la voracidad de la ganancia exigida por los mencionados capitales. La crisis fiscal de Estado se profundizará reduciendo la inversión pública, el gasto social y los subsidios.
Dichas políticas incrementarán aun mas el desempleo, la precariedad del trabajo, la reducción de salarios y pensiones, con lo que aumentarán la pobreza, la miseria y la exclusión social.
Hay, sin embargo, en América Latina gobiernos que, sin necesariamente plantear una ruptura completa con el sistema del capital, intentan encontrar una política capaz de enfrentar de manera distinta las inevitables consecuencias de la crisis mundial en sus países.
En cualquiera de estas circunstancias los trabajadores y los movimientos sociales deben conquistar y preservar su independencia frente a los Estados y luchar decididamente contra las políticas antipopulares que pretenden trasladar los costos de la crisis del capital al trabajo y de los países centrales a los periféricos.
Por eso necesitamos definir una pauta de política económico-social dentro de una estrategia de sobrevivencia y resistencia de los sectores populares, en particular de los trabajadores, para el difícil periodo que se avecina, acompañada de una ofensiva ideológica contra el sistema capitalista que muestra con esta crisis su absoluta incapacidad para atender las necesidades de nuestros pueblos.
Proponemos entonces este conjunto de medidas de política económica:
Es urgente e indispensable la custodia de la banca privada que, dependiendo de cada país, puede ser por control, intervención o nacionalización sin indemnización, siguiendo el principio de no estatizar deudas privadas ni volver a transferir esos activos a manos privadas.
Salvar a los pueblos, no a los bancos , este es el objetivo de la Sociedad Latinoamericana de Economía Política y Pensamiento Critico frente a la crisis y sus consecuencias sociales.
Dada en Buenos Aires, a los 23 días de octubre de 2008.
Junta Directiva de la SEPLA.
Kaynak: ( http://www.rebelion.org/noticia.php?id=74955)
Küresel kriz karşında, Latin Amerika İktisadi Politika ve Eleştirel Düşünce Topluluğu Deklarasyonu
Kapitalist sistem yapısal krizini yaşıyor. Bundan kurtulabileceğine inanmanın vakti değil. Şimdi tam o'nu değiştirmeye çalışmanın zamanı. Latin Amerika halkları, bir kez daha acı çekmeleri pahasına, bankerleri kurtarmaya zorunlu tutuluyorlar. Gün tarihi değiştirmenin ve sermayedarları tekrar kurtarmamanın günüdür. Bizim önceliğimiz ise halkların ihtiyacıdır.
Ekonomik kriz yolunu bu günlerde sürmekte olan finans krizine çevirdi. Uzun bir zamana yayılacak. Zamanını saptamak mümkün değil, bir zaman ağır bir şekilde devam edecek. Ama gelişimi konusunda; 1929–1930'lu yılların ekonomik krizinden daha derin, daha ağır olacağı ve tamamen küresel bir karaktere sahip olması nedeniyle de ondan çok daha büyük bir şiddet üreteceği söylenebilir.
Güncel ekonomik ve finansal krizin; gıda, hammadde, enerji, çevre ve kitle imha silahlarının yasaklanmadığı askeri krizler gibi pek çok krizler bağlamının içinde bulunduğunu ayrıca belirtmek gerekir.
Amerikan ekonomisi üç çeşit borcu (özel, kamu ve dış borçlar) nedeniyle tam bir istikrarsızlık içinde bulunmakta. Ekonomik hegemonyası zayıfladı ve sorgulanmakta. Jeostratejik hegemonyası, önemli tersliklerle karşılaşmasına rağmen henüz hayatta. Bugün bu, aynı nedenlerle, özellikle bütün insanlık için çok tehlikeli çünkü Amerika Birleşik Devletleri, farklı ülkelerde hegemonyasından ve tek kutuplu otoritesinden vazgeçmiyor.
Kriz, küresel ölçekte kapitalizme olan karşıtlığı alevlendirecek. Belirsiz sonuçları, uzun bir sarsıntılı dönemin yaşanmasına neden olacak.
Egemen sınıflar, işçiler üzerindeki sömürülerini artırarak, sistemi yeniden kurma niyetindeler. İşçilerin bu saldırılara karşı örgütlerini güçlendirmesi gerekecek. Latin Amerika, her zaman neo-liberalizmin senaryolarına büyük bir direnişle karşı koyan ve büyük popüler isyanlar örgütleyen yarı kıta oldu. Şimdi de bizlerin sosyal ve politik deneyimlere sahip bazı ülkeleri, gerekli cevabı vermek için müşterek bir yol belirlemelidir.
Bizim bölgemizde, neo-liberal hükümetler ve “ilericiler” diye adlandırılan sosyal liberaller, sermayeye olan inançlarını sürdürecekler. Bizim topraklarımızı işgal eden, çokuluslu şirketlerin egemenliğini ve kapitalist pazarı korumanın yolları arayacaklar. Spekülatif veya verimli büyük şirketlerin, ikisinden birinin, batmasına izin verecekler. Ama ülkelerinin sermaye mantığını riske etmemek için bu alana derhal müdahale edecekler. Bu da, söz konusu kapitalistlerin, kârlarını artırmalarına izin vermeye devam edecekleri anlamına gelir ki böylece devlet hazinelerinde kriz derinleşecek ve kamu yatırımları, sosyal harcamalar ve de devlet yardımları azaltılacak.
Bu politikalar, bugüne kadar yaşananlardan daha fazla işsizliği, emekliliği, iş riskini, maaşlarda azalmaları gündeme getirecek. Bunların sonucunda yoksulluk, sefalet ve sosyal dışlanmalar artacak.
Latin Amerika'daki hükümetler, kapitalist sistem ile gerekli olan tam bir kopmayı planlamaksızın, küresel krizin, ülkelerinde yaratacağı kaçınılmaz sonuçlara farklı bir şekilde karşı koyabilecekleri bir politika bulmak niyetindeler.
Bu koşulların herhangi birinde, işçiler ve toplumsal hareketler, devletlerinin bağımsızlığını sağlamak ve krizin bedelini, merkez ülkelerden çevre ülkelere taşımak isteyen halk düşmanı politikalar ile kararlı bir şekilde mücadele etmek zorundalar.
Bunun için, halklarımızın ihtiyaçlarını karşılamak için; sosyal-ekonomik politikaların içinden hayatta kalma stratejisi belirlemek ve özellikle işçileri ve halk kesimlerini güçlendirmek gerekiyor. Yaklaşmakta olan zor zamanlar için kapitalizme karşı, krizin sistemin acizliğinden kaynaklandığını gösterecek ve bizlere eşlik edecek, ideolojik bir saldırı planına ihtiyacımız olacak.
Şimdi, sizlere aşağıda bulunan, bir dizi ekonomik ve politik tedbirleri öneriyoruz.
Özel borçları devletleştirmeme ve bu değerleri özel ellere geri transfer etmeme ilkesi devam etmektedir. Her ülkenin kendi koşullarına bağlı olarak, özel bankaların gözetim altında tutulması, müdahale ve kontrol edilmesi veya tazminatsız devletleştirilmeleri acil ve vazgeçilmezdir.
1- Sermayenin çıkışına ambargo konulmalı, kontrol edilmeli, dışarı çıkışı önlenmeli.
2- Çoklu döviz kuru kontrol sistemleri, politika değişiklikleri uygulanmalı, merkezileştirilmeli ve farklılaştırılmalı.
3- Sosyal ihtiyaçları karşılamak için kaynaklar serbest bırakılmalı, kamu borçları derhal denetim altına alınmalı ve borç erteleme ilan edilmeli.
4- Temel ürünlerin fiyatları kontrol altına alınmalı.
5- Spekülasyonlar başta olmak üzere, sermayeyi etkileyen, kademeli vergilendirme politikası ile alakalı olan işçilerin reel ücretleri iyileştirilmeli ve desteklenmeli.
6- Kamu yatırımlarının kilit rol oynaması amacıyla, koruma politikaları ve iç pazar teşvik edilmeli ve ekonomik faaliyetlerde, yüksek istihdam oluşturulmalı.
7- Kayıt dışı ve işsiz işçilere sosyal koruma politikaları ve işsizlik sigortası uygulanmalı.
8- Stratejik şirketler yeniden-devletleştirilmeli. İflas sürecinde bulunan, büyük özel şirketler devletleştirilmeli. Ulusal doğal kaynakların kontrolü yeniden ele geçirilmeli.
9- Sermayenin değil halkların hizmetine olabilecek, bölgesel bir birlik örgütlenmeli. Bu ve benzeri acil tedbirler, krizin yaratığı sosyal drama karşı yanıt olabilirler. Tam olarak gerçekleştirmek için sosyalist bir ufka doğru ilerlemek gerekir.
Kriz ve onun yarattığı sosyal sonuçlara karşı, Latin Amerika İktisadi Politika ve Eleştirisel Düşünce Topluluğunun amacı, bankaları değil halkları kurtarmaktır.
Kaynak: ( http://www.sendika.org/yazi.php?yazi_no=20260)